8. Hukuk Dairesi 2026/4768 E. , 2026/5784 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi
SAYISI : 2012/309 E., 2016/208 K.
İlk Derece Mahkemesinin 12.06.2026 tarihli ek kararı, davalı ... İdaresi vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:
I. DAVA
1. Kadastro sırasında, ... ili ... ilçesi ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 3 83... parsel sayılı 88.467.715,61 m² yüzölçümündeki taşınmaz, orman vasfıyla Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir.
2. Davacılar vekili dava dilekçesinde; müvekkillerine atalarından kalan ve özel idare kayıtlarında 1938 tarihi itibarıyla mesah kaydı bulunan, önceleri Akhise, daha sonra Küllüktepe, kadastro tespiti sırasında ise Kuşca olarak adlandırılan ve 3 83... parsel sayılı orman olarak tespit edilen taşınmaz içerisinde bulunan dava konusu yerlerin müvekkilleri tarafından uzun yıllardan beri ekilip kullanıldığını, taşınmazların öncesinin orman olmadığını ve müvekkillerinin zilyetliğinde bulunduğunu ileri sürerek, dava konusu bölümlerin tapu kaydının iptali ile müvekkilleri adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.
II. CEVAP
1. Davalı ... İdaresi vekili cevap dilekçesinde; dava konusu taşınmazın belirli olmadığını, 246 adada orman bulunmadığını, davacılardan ... ve ... hakkında Orman Kanunu'na aykırılık nedeniyle tutanak düzenlenerek dava açıldığını ve eldeki davanın bu nedenle açıldığını, dava konusu yerin 3 83... parsel sayılı taşınmaz içerisinde kaldığını ve bu taşınmazın orman niteliğinde olması nedeniyle zilyetlik, satış veya miras yoluyla özel mülkiyete konu edilemeyeceğini ileri sürerek, davanın reddini savunmuştur.
2. Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde; dava konusu taşınmazın yerinin yapılacak keşif sonucunda belirlenebileceğini, keşif sonrasında beyanda bulunma haklarını saklı tuttuklarını ileri sürerek, davanın reddini savunmuştur.
III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI VE KESİNLEŞME
İlk Derece Mahkemesinin 22.03.2016 tarihli ve 2012/309 Esas, 2016/208 Karar sayılı kararı ile dava konusu taşınmazların davacılardan ... ve ... tarafından uzun yıllardan beri nizasız ve fasılasız olarak kullanıldığı, bu kişilerin taşınmazlar üzerinde ev, ahır ve avlu meydana getirdikleri, kullanım biçimlerinin zilyetlikle kazanma koşullarına uygun olduğu ve taşınmazların atalarından kalma olup kadimden beri kullanıldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 07.01.2016 tarihli fen bilirkişi raporu ve eki krokide (A) harfiyle gösterilen 1.527,00 m² ve (B) harfiyle gösterilen 736,00 m² yüzölçümündeki bölümlerin 1/2'şer payla davacılar ... ve ... adlarına, (C) harfiyle gösterilen ev ve depo niteliğindeki 125,00 m² yüzölçümündeki bölümün ise ... adına son parsel numarası verilerek tapuya kayıt ve tesciline; (D) harfiyle gösterilen bölüm hakkındaki davanın ve davacı ... tarafından açılan davanın reddine karar verilmiş; kararın davalılar Hazine vekili ve ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesinin 12.11.2019 tarihli ve 2019/208 Esas, 2019/6542 Karar sayılı ilamı ile dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde 3402 sayılı Kanun'un 4. maddesi uyarınca orman sınırlarını tespit çalışması yapıldığı, uzman orman bilirkişisi tarafından eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırma sonucunda dava konusu taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğunun anlaşıldığı ve adlarına tescil kararı verilen kişiler yararına 3402 sayılı Kanun'un 14. maddesinde düzenlenen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davalıların temyiz itirazları reddedilerek hükmün onanmasına karar verilmiş ve İlk Derece Mahkemesi kararı kesinleşmiştir.
IV. TAVZİH TALEBİ VE SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ
Davacı ..., 17.04.2026 tarihli tavzih talepli dilekçesinde; İlk Derece Mahkemesinin 22.03.2016 tarihli ve 2012/309 Esas, 2016/208 Karar sayılı kesinleşmiş hükmünün infazı amacıyla 13.04.2026 tarihinde Kadastro Müdürlüğüne başvurduğunu, ancak kararın eki olan bilirkişi raporundaki koordinatların tescilli koordinat sistemiyle uyumlu olmaması nedeniyle hükmün infaz edilemediğini, tescilli koordinatların ... sisteminde olmasına karşın bilirkişi raporundaki koordinatların ED-50 sisteminde ve hatalı olarak düzenlendiğinin bildirildiğini ileri sürerek, dosyanın önceki teknik bilirkişiye tevdi edilmesi ve koordinat sistemindeki hatanın giderilerek hükmün infaza elverişli hâle getirilmesini talep etmiştir.
İlk Derece Mahkemesinin 12.06.2026 tarihli ek kararı ile; kesinleşmiş hükmün Kadastro Müdürlüğünde uygulanması sırasında koordinat sisteminden kaynaklanan tereddüt bulunduğu ve 04.05.2026 tarihli bilirkişi raporunda koordinatlı krokinin düzenlendiği gerekçesiyle tavzih talebinin kabulüne, bilirkişi ... ...'ın 04.05.2026 tarihli raporunun Mahkemenin 22.03.2016 tarihli ve 2012/309 Esas, 2016/208 Karar sayılı kararı ile kararda belirtilen 07.01.2016 tarihli bilirkişi raporunun eki sayılmasına karar verilmiştir.
V. TEMYİZ
A. Temyiz Sebepleri
Davalı ... İdaresi vekili temyiz dilekçesinde; kesinleşmiş Mahkeme ilamının tavzih yoluyla değiştirilmesinin mümkün olmadığını ileri sürerek, 12.06.2026 tarihli ek kararın bozulmasını talep etmiştir.
B. Değerlendirme ve Gerekçe
Taraflar arasındaki uyuşmazlık, tavzih isteminin yerinde olup olmadığına ilişkindir.
Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428. maddesi ile 439. maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de bulunmadığına göre İlk Derece Mahkemesi kararındaki gerekçe dikkate alındığında temyizen incelenen ek karar usul ve kanuna uygun olup davalı ... İdaresi vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler ek kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
VI. KARAR
Açıklanan sebeplerle;
Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesinin 12.06.2026 tarihli ek kararının ONANMASINA,
7139 sayılı Kanun'un 33. maddesi uyarınca Orman İdaresinden harç alınmasına yer olmadığına,
1086 sayılı Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine,
Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,
14.10.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.