1. Ceza Dairesi
Esas No: 2025/4025
Karar No: 2025/5559
Karar Tarihi: 07.07.2025
1. Ceza Dairesi 2025/4025 E. , 2025/5559 K.
MAHKEMESİ:Ceza Dairesi
SAYISI : 2024/2295 E., 2025/1250 K.
SUÇ : Kasten öldürme
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret
İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Siverek 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 19.01.2007 tarihli ve 2006/303 Esas, 2007/9 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında maktule yönelik kasten öldürme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 29, 62 ve 53/1. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
2. Hükümlü müdafiinin temyiz istemi üzerine hükmün Yargıtay 1. Ceza Dairesi'nin 25.03.2008 tarihli ve 2008/295 Esas, 2008/2251 Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmiştir.
3. Cezanın infazından sonra memnu hakların iadesi talebinde bulunulması üzerine Siverek 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.10.2023 tarihli ve 2006/303 Esas 2007/9 Karar sayılı ek kararı ile memnu hakların iadesi talebinin reddine karar verilmiştir.
4. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 17.03.2025 tarihli ve 2024/2295 Esas, 2025/1250 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen ek karara yönelik hükümlü müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Hükümlü müdafiinin temyiz istemi, memnu hakların iadesi koşullarının oluştuğuna ilişkindir.
III. GEREKÇE
5352 sayılı Adli Sicil Kanunu'nun 13/A maddesinin birinci fıkrası;
"5237 sayılı Türk Ceza Kanunu dışındaki kanunların belli bir suçtan dolayı veya belli bir cezaya mahkûmiyete bağladığı hak yoksunluklarının giderilebilmesi için, yasaklanmış hakların geri verilmesi yoluna gidilebilir. Bunun için; Türk Ceza Kanunu'nun 53 üncü maddesinin beşinci ve altıncı fıkraları saklı kalmak kaydıyla,
a) Mahkûm olunan cezanın infazının tamamlandığı tarihten itibaren üç yıllık bir sürenin geçmiş olması,
b) Kişinin bu süre zarfında yeni bir suç işlememiş olması ve hayatını iyi halli olarak sürdürdüğü hususunda mahkemede bir kanaat oluşması,
gerekir." şeklinde düzenlenmiştir.
Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyasının değerlendirilmesinde; Hukukî Süreç başlığı altında (1) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Siverek 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 19.01.2007 tarihli ve 2006/303 Esas, 2007/9 Karar sayılı kararının 25.03.2008 tarihinde kesinleştiği, mezkûr kararın 14.06.2015 tarihinde infaz edildiği, hükümlü müdafiinin 25.09.2023 tarihinde memnu hakların iadesi talebinde bulunmuş ise de; 5352 sayılı Kanun'un 13/A maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan "Mahkûm olunan cezanın infazının tamamlandığı tarihten itibaren üç yıllık bir sürenin geçmiş olması ve kişinin bu süre zarfında yeni bir suç işlememiş olması ve hayatını iyi halli olarak sürdürdüğü hususunda mahkemede bir kanaat oluşması" koşulunun gerçekleşmediği, cezanın infazından sonraki 3 yıllık süre içinde 22.07.2017 tarihinde hükümlünün Şanlıurfa 5. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 06.09.2018 tarihli ve 2018/262 Esas, 2018/600 Karar sayılı ilamına konu suçu işlediği, bu kararın da 14.09.2018 tarihinde kesinleştiği anlaşıldığından memnu hakların iadesi talebinin reddine ilişkin İlk Derece Mahkemesince verilen ek kararda ve ek karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararında herhangi bir hukuka aykırılık bulunmamış ve hükümlü müdafiinin temyiz isteği bu nedenle yerinde görülmemiştir.
IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 17.03.2025 tarihli ve 2024/2295 Esas, 2025/1250 Karar sayılı kararında hükümlü müdafiince öne sürülen temyiz sebebi ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Siverek 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
07.07.2025 tarihinde karar verildi.