2. Ceza Dairesi
Esas No: 2022/5787
Karar No: 2025/5229
Karar Tarihi: 24.03.2025
2. Ceza Dairesi 2022/5787 E. , 2025/5229 K.
MAHKEMESİ:Ceza Dairesi
SAYISI : 2019/2996 E., 2020/1159 K.
SUÇ : Mala zarar verme
HÜKÜM : İlk derece Mahkemesi beraat kararı kaldırılarak mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü;
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanunun 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanığın temyiz isteminin, cezalandırılmasına yeterli, somut, inandırıcı ve her türlü şüpheden uzak kesin delil bulunmadığına, yeterli araştırma ile inceleme yapılmadığına, erteleme, seçenek yaptırıma çevrilme ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Kasten işlemiş olduğu suç nedeniyle mahkûm olan sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmemiş ise de bu hususun infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Sanığın temyiz nedenleri reddedilmiştir.Ancak;
Sanığın adli sicil kaydının incelenmesinde, tekerrüre esas en ağır ilam niteliğinde olan 03.03.2014 kesinleşme tarihli Keban Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/19 Esas ve 2011/20 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/1, 86/3-e maddeleri uyarınca verilmiş 3 yıl 4 ay hapis cezası bulunmasına rağmen, Mahkemece 31.07.2015 kesinleşme tarihli Elazığ 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/111 Esas ve 2013/245 Karar sayılı ilâmı ile 6831 sayılı Kanun'un 93/1. maddesi uyarınca verilmiş 3.000,00 TL adli para cezasının tekerrüre esas alınması,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan sebepten dolayı 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 303. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında kurulan hüküm fıkrasından tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin bölümden “Elazığ 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/111 Esas, 2013/245 Karar sayılı ilâmı ile 6831 sayılı yasaya aykırılık suçundan hükmolunan 3.000 TL adli para cezasının tekerrüre esas alınmasına” ilişkin bölümün çıkartılarak yerine "Keban Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/19 Esas ve 2011/20 Karar sayılı ilâmı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/1, 86/3-e maddeleri uyarınca verilmiş 3 yıl 4 ay hapis cezasına ilişkin ilâmın mükerrirliğe esas alınmasına, ancak aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı korunarak, 5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi gereğince mükerrir olan sanık hakkında koşullu salıverme süresine eklenecek sürenin, Elazığ 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/111 Esas ve 2013/245 Karar sayılı ilâmı ile 6831 sayılı Kanun'un 93/1. maddesi uyarınca verilmiş 3.000,00 TL adli para cezası esas alınarak belirlenmesine'' karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca usul ve yasaya uygun olan Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının 5271 sayılı Kanun'un 304/2-a. maddesi uyarınca Elazığ 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.