T.C. Yargıtay
18. Ceza Dairesi
18. Ceza Dairesi
Esas No: 2015/18841
Karar No: 2015/1896
Karar Tarihi: 27.05.2015
18. Ceza Dairesi 2015/18841 E. , 2015/1896 K.
MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇLAR : Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret, tehdit
HÜKÜMLER : Mahkumiyet, beraat
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
1- Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,
Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,
Sanığın, birden fazla kamu görevlisine görevi yaptırmamak için direnmiş olmasına karşın, TCK’nın 43. maddesi uygulanmamış ise de, karşı temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,
Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.
Ancak,
Sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas başka ilamı bulunmasına karşın, kesin nitelikteki adli para cezası içeren ilamın TCK'nın 58. maddesi uyarınca tekerrüre esas alınması,
Kanuna aykırı ve sanık ...'ün temyiz iddiaları yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanunun 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesi uyarınca bu aykırılık, yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktasının; tebliğnameye uygun olarak, tekerrür uygulamasına ilişkin hüküm fıkrasının çıkarılarak yerine “Sanığın adli sicil kaydında yer alan... Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2008/1234, 2010/76 E/K sayılı ilamı ile TCK'nın 191/3 maddesi gereğince verilen erteli 10 ay hapis cezasından dolayı mükerrir olduğu anlaşıldığından, TCK’nın 58. maddesi uyarınca cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ve 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanığın aleyhine değiştirmeme ilkesi gözetilerek 5275 sayılı Kanunun 108/2. maddesi uyarınca koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın... Sulh Ceza Mahkemesinin 2006/927-2008/1575 E/K sayılı ilamındaki cezası esas alınarak belirlenmesine” ibaresinin eklenmesi biçiminde DÜZELTİLMESİNE ve başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hükmün bu bağlamda ONANMASINA,
2- Sanık hakkında katılan ...'a yönelik hakaret ve tehdit suçlarından kurulan hükümlerin temyizine gelince;
Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
a- Katılan ...'ın sanığın kendisine hakaret ettiği iddiasını sanığın ikrar etmesi, infaz koruma memuru olan diğer katılanlar ile tanıkların da bu hakareti doğrulamaları karşısında, sanığın katılan ...'a yönelik hakaret suçundan yerinde olmayan gerekçeyle beraat kararı verilmesi,
b- Sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçunu işlerken gerçekleştirdiği tehdit eylemi dışında katılan ...'a yönelik tehdit eyleminden de ayrıca kamu davası açılması karşısında, adı geçen katılana yönelik tehdit suçundan kurulan hükümde, koşulları bulunmayan TCK'nın 43/2. maddesinin uygulanması,
c- ...Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2008/1234 Esas - 2010/76 Karar sayılı ilamı ile erteli 10 ay hapis cezası içeren hükmün tekerrüre esas alınması yerine, kesin nitelikteki adli para cezasından ibaret hükmün tekerrüre esas alınması,
Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısı ve sanık ...'ün temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce kısmen yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 27.05.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.