T.C. Yargıtay
3. Ceza Dairesi
3. Ceza Dairesi
Esas No: 2018/10232
Karar No: 2019/5930
Karar Tarihi: 20.03.2019
3. Ceza Dairesi 2018/10232 E. , 2019/5930 K.
MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi
HÜKÜM : Mahkumiyet
Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Katılan sanık ...'un 27.10.2015 havale tarihli temyiz dilekçesinin incelenmesinde, kendisi hakkında katılanlar .... ve ....'ye karşı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin hatalı olduğunu, beraatine karar verilmesi gerektiğini belirterek "sadece sanık sıfatı" ile kurulan hükümleri temyiz ettiği kabul edilerek yapılan incelemede;
1) Sanık hakkında katılanlara karşı TCK'nin 86/2. maddesi gereğince basit yaralama, TCK'nin 106/1-1. cümlesi gereğince tehdit ve TCK'nin 125/1. maddesi gereğince hakaret suçlarından kamu davası açıldığı, suç tarihinde tehdit suçunun uzlaşma kapsamında bulunmaması ve 5271 sayılı CMK'nin 253/3. maddesi gereğince, uzlaşmaya tabi olan basit yaralama ve hakaret suçlarının uzlaşmaya tabi olmayan tehdit suçu ile birlikte işlenmeleri nedeniyle, sanığın üzerine atılı suçların tamamının uzlaşma kapsamında bulunmadığı anlaşılmış ise de; TCK'nin 106/1-1. cümlesinde düzenlenen tehdit suçunun 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesine göre uzlaşma kapsamında kaldığı ve ayrıca bu suçtan beraat ettiği, bu nedenle CMK'nin 253/3. maddesinin uygulanma koşullarının ortadan kalktığı, sanığın mahkumiyetine karar verilen ve temyiz incelemesine konu edilen basit yaralama suçunun uzlaşmaya tabi hale geldiği anlaşılmakla; sanık ile katılanlar arasında 6763 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaştırma işlemi yapılması için dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesi, uzlaştırma girişiminin başarısızlıkla sonuçlanması halinde yargılamaya devamla hüküm kurulması lüzumu,
Kabule göre de;
2) Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Yalova 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.02.2013 tarih ve 2012/540 Esas - 2013/61 Karar sayılı ilamıyla sanığın 5237 sayılı TCK'nin 116/4. maddesi gereğince konut dokunulmazlığını ihlal suçundan cezalandırılmasına karar verildiği ancak; 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesi gereğince uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenerek, tekerrüre esas alınan suçun da uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmakla; TCK'nin 2. ve 7. maddeleri de gözetilerek, sanık hakkında tekerrüre esas alınan hükme ilişkin uzlaştırma işlemi yapılıp yapılmadığı mahkemesinden sorularak, bu ilamın tekerrüre esas alınamayacağının anlaşılması halinde, sanığın adli sicil kaydına konu diğer ilamların tekerrüre esas olup olmayacağı da değerlendirilerek, sonucuna göre sanık hakkında TCK'nin 58. maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının belirlenmesinde zorunluluk bulunması,
3) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 20.03.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.