8. Ceza Dairesi
Esas No: 2023/1797
Karar No: 2024/7921
Karar Tarihi: 23.10.2024
8. Ceza Dairesi 2023/1797 E. , 2024/7921 K.
MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2018/202 E., 2018/644 K.
SUÇ : Hükümlü veya tutuklunun kaçması
KARAR : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması
Menemen 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.10.2018 tarihli kararı ile hükümlü hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 292 nci maddesinin birinci fıkrası, 293 üncü maddesi ve 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, istinaf edilmeksizin 21.11.2018 tarihinde kesinleştiği belirlenmiştir.
Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun'un) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 02.05.2023 tarihli ve 2022/25188 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06.06.2023 tarihli ve KYB-2023/54169 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:
I. İSTEM
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.06.2023 tarihli ve KYB-2023/54169 sayılı kanun yararına bozma isteminin;
"Dosya kapsamına göre, her ne kadar Menemen 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/10/2018 tarihli kararı ile sanığın cezasının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiş ise de; ikinci kez tekerrüre esas alınan ilam olan Adana 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 05/05/2008 tarihli ve 2006/198 esas, 2008/172 sayılı kararında sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmamış olması nedeniyle ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulama olanağı bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında verilen cezanın tekerrüre esas alınan ilam sebebiyle yalnızca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.
II. GEREKÇE
1. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin;“Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.
2. 5237 sayılı Kanun'un “Suçta tekerrür ve özel tehlikeli suçlular" başlıklı 58 inci maddesinin inceleme konusu ile ilgili birinci ikinci fıkrası "(1) Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni bir suçun işlenmesi halinde, tekerrür hükümleri uygulanır. Bunun için cezanın infaz edilmiş olması gerekmez. (2)Tekerrür hükümleri, önceden işlenen suçtan dolayı; a) Beş yıldan fazla süreyle hapis cezasına mahkûmiyet halinde, bu cezanın infaz edildiği tarihten itibaren beş yıl b) Beş yıl veya daha az süreli hapis ya da adlî para cezasına mahkûmiyet halinde, bu cezanın infaz edildiği tarihten itibaren üç yıl, geçtikten sonra işlenen suçlar dolayısıyla uygulanmaz....” şeklinde düzenlenmiştir.
3. 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin Uygulanması Hakkında Kanun'un "Mükerrirlere özgü infaz rejimi ve denetimli serbestlik tedbiri" başlıklı 108 inci maddesinin inceleme konusu ile ilgili üçüncü fıkrası "...(3) ikinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda, hükümlü koşullu salıverilemez" şeklinde düzenlenmiştir.
4. İnceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde, hükümlünün ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasına esas alınan Adana 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.05.2008 tarihli ve 2006/198 Esas, 2008/172 Karar sayılı kararı tekerrüre esas teşkil etmekte ise de, söz konusu kararda hükümlü hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmadığı, bu haliyle hükümlü hakkında bahse konu karar esas alınarak ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağı, hükümlüye ait adli sicil kaydının incelenmesinde de ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanabilmesine esas teşkil edebilecek bir kararın bulunmadığı anlaşılmakla, hükümlü hakkında birinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanabileceği ancak ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağı belirlenmiştir.
5. Açıklanan nedenlerle, hükümlü hakkında cezasının 5275 sayılı Kanun'un 108 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca ikinci mükerrirlere özgü infaz rejiminin çektirilmesine karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.
III. KARAR
1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,
2. Menemen 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.10.2018 tarihli ve 2018/202 Esas, 2018/644 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,
3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden; hükmün altıncı fıkrasından "ikinci kez" ve "5275 sayılı Kanun 108/3" ibarelerinin çıkartılması suretiyle hukuka aykırılığın giderilmesine, kararın diğer kısımların aynen bırakılmasına,”
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.10.2024 tarihinde karar verildi.