T.C. Yargıtay
22. Hukuk Dairesi
22. Hukuk Dairesi
Esas No: 2013/23085
Karar No: 2014/33262
Karar Tarihi: 25.11.2014
22. Hukuk Dairesi 2013/23085 E. , 2014/33262 K.
MAHKEMESİ: İstanbul 12. İş Mahkemesi
TARİHİ : 29/05/2013
NUMARASI : 2012/210-2013/272
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Y A R G I T A Y K A R A R I
Davacı vekili, müvekkili işçinin iş sözleşmesinin haklı sebep olmadan işverence feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ve fazla çalışma ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.
Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Somut olayda, Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarına göre, davacının 04.09.2004-30.04.2006 ve 18.12.2006-24.03.2008 tarihleri arasında olmak üzere, aralıklı iki dönem halinde davalıya ait iş yerinde çalışması kayıtlıdır. Dosya kapsamına göre, Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarının aksi usulünce ispatlanmamış olup, mahkemece çalışma süresinin belirtilen şekilde iki aralıklı dönem halinde geçtiğinin kabul edilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle 04.09.2004-24.03.2008 tarihleri arasında aralıksız geçtiğinin kabul edilmesi hatalı olmuştur. Bu yön nazara alınarak, alacaklar yeniden değerlendirmeye tabi tutulmalıdır.
3-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, işçinin çalıştığı sırada bir defada ihbar süresini altı hafta aşan istirahat raporu süresinin kıdem tazminatı hesaplanmasına esas süreye dahil edilemeyeceğinin nazara alınmadan, kıdem tazminatının hesaplanmış olması hatalıdır.
4-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının haftanın altı günü 08:00-18:00 saatleri arasında, birbuçuk saat ara dinlenmeyle çalıştığı kabul edilmiştir. Bu çalışma düzenine haftalık oniki saat fazla çalışmanın bulunduğu esas alınarak fazla çalışma ücreti hesaplanmış ise de, söz konusu kabulde haftalık fazla çalışma süresinin altı saat olduğu sonucuna ulaşılmaktadır. Bu yön gözetilerek, fazla çalışma ücreti alacağının miktarı yeniden değerlendirilmelidir.
5-Gerek 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun mülga 77. maddesi, gerekse 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 80. maddesi uygulaması açısından, yıllık izin ücreti prime esas kazançlar içerisinde değerlendirilmelidir.
Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacı işçinin hak kazandığı brüt yıllık izin ücreti alacağından, damga ve gelir vergisi kesintilerinin yapılmasıyla yetinilerek, alacağın net miktarı tespit edilmiştir. Mahkemece, bilirkişi raporunda belirtilen net tutar hüküm altına alınmıştır. Yukarıda da belirtildiği üzere, yıllık izin ücreti prime esas kazançlar içerisinde olup, işçi payına düşen prim kesintilerinin nazara alınmaksızın alacağın net tutarının belirlenerek hüküm altına alınması hatalıdır.
Yukarıda yazılı sebeplerden, eksik inceleme ve hatalı değerlendirmeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.
SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.