1. Ceza Dairesi
Esas No: 2019/730
Karar No: 2019/2026
Karar Tarihi: 03.04.2019
1. Ceza Dairesi 2019/730 E. , 2019/2026 K.
MAHKEMESİ:Ceza Dairesi
SUÇ : Tasarlayarak öldürme, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma
HÜKÜM : Sanık ... hakkında;
Kasten öldürme suçundan; TCK'nin 37, 81, 53. maddeleri uyarınca; müebbet cezasına
Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan; beraatine dair, Elbistan Ağır Ceza Mahkemesinin 20/10/2016 tarih ve 2016/84-2017/93 sayılı kararının CMK'nin 280/2. maddesi gereğince ortadan kaldırılmasına, her iki suçtan ayrı ayrı beraatine ilişkin.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Hükümleri katılanlar Adil ve İbrahim vekili olarak temyiz eden Av. ...'in, katılan ... adına düzenlenmiş vekeletname veya görev belgesi dosya arasında bulunmadığından Adil vekili sıfatıyla yaptığı temyiz isteminin, CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir.
Sanık ...’in maktul ...'i kasten öldürme ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından yargılandığı Elbistan Ağır Ceza Mahkemesi’nin 2012/192 esas, 2014/23 karar sayılı dava dosyası Dairemizin 2017/902 esasına kaydedilmiş ve bu dosya ile Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi’nin sanık ... hakkındaki iş bu 2016/84 esas, 2017/93 karar sayılı dava dosyası arasında bağlantı bulunması nedeniyle temyiz incelemesi birlikte yapılmıştır.
Sanık ... hakkında; maktul ...’e yönelik kasten öldürme ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin, sanık müdafii ve katılan vekilinin istinaf yoluna başvurması üzerine istinaf başvurusunun kabulü ile duruşmalı inceleme sonucu verdiği 18.01.2017 gün ve 2016/84 esas, 2017/93 sayılı; "Sanık ... hakkında kasten öldürme ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçları yönünden; Elbistan Ağır Ceza Mahkemesinin 20.10.2016 tarih 2014/31 esas 2016/305 karar sayılı sanığın her iki suç yönünden de mahkumiyetine dair kararın kaldırılarak, sanık ... hakkında kasten öldürme ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından CMK'nin 223/2-e maddesi uyarınca ayrı ayrı beraatine" dair kararın katılan vekili tarafından; sübuta, mahkumiyete yeterli delil olduğuna yönelen temyiz incelemesinde, temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;
Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 18.01.2017 gün ve 2016/84 esas, 2017/93 sayılı kararında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİNE, 03/04/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.