T.C. Yargıtay
4. Ceza Dairesi
4. Ceza Dairesi
Esas No: 2025/1060
Karar No: 2025/7987
Karar Tarihi: 29.04.2025
4. Ceza Dairesi 2025/1060 E. , 2025/7987 K.
İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2023/26 E., 2023/422 K.
SUÇ : Hakaret
İNCELEME KONUSU
KARAR : Mahkumiyet
KANUN YARARINA
BOZMA YOLUNA
BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması
Sanık hakkında yukarıda tarih ve sayısı belirtilen Yerel Mahkeme kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 05.02.2025 tarihli ve KYB-2025/11196 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:
I. İSTEM
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin;
1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 305. maddesinde yer alan "Ceza Mahkemelerinden verilen hükümler temyiz olunabilir. Ancak, onbeş sene ve ondan yukarı hürriyeti bağlayıcı cezalara ait hükümler hiç bir harç ve masrafa tabi olmaksızın Yargıtayca re'sen tetkik olunur. 1. (Değişik: 18/11/1992 - 3842/28 md.) İkimilyar liraya kadar (İkimilyar dahil) para cezalarına dair olan hükümler,(1) 2.(Değişik: 18/11/1992 - 3842/28 md.) Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,(1) 3. Bu Kanun ile sair kanunlarda kesin olduğu yazılı bulunan hükümler, Temyiz olunamaz. Bu suretle verilen hükümler tekerrüre esas olmaz..." şeklindeki düzenlemenin Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği tarih olan 20/07/2016 tarihine kadar geçerlilik arz ettiği,
Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesiyle birlikte 20/07/2016 tarihi itibarıyla artık 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun "İstinaf" başlıklı 272. maddesinin yürürlük kazanması ile birlikte anılan maddenin ilk halinde 1412 sayılı Kanun'daki gibi kesin olan hükümlerin tekerrüre esas alınamayacağına ilişkin bir düzenleme bulunmaması sebebiyle kesin nitelikteki adli para cezaları tekerrüre esas oluşturabiliyorken, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 272. maddesinde yer alan "(1) İlk derece mahkemelerinden verilen hükümlere karşı istinaf yoluna başvurulabilir. Ancak, onbeş yıl ve daha fazla hapis cezalarına ilişkin hükümler, bölge adliye mahkemesince re'sen incelenir. (2) Hükümden önce verilip hükme esas teşkil eden veya başkaca kanun yolu öngörülmemiş olan mahkeme kararlarına karşı da hükümle birlikte istinaf yoluna başvurulabilir. (3) Ancak; a) (Değişik: 31/3/2011-6217/23 md.) Hapis cezasından çevrilen adlî para cezaları hariç olmak üzere, sonuç olarak belirlenen üçbin Türk Lirası dâhil adlî para cezasına mahkûmiyet hükümlerine, b) Üst sınırı beşyüz günü geçmeyen adlî para cezasını gerektiren suçlardan beraat hükümlerine, c) Kanunlarda kesin olduğu yazılı bulunan hükümlere, Karşı istinaf yoluna başvurulamaz." şeklindeki düzenlemenin son fıkrasına 14/04/2020 tarihinde 7242 sayılı Kanun'un 17. maddesiyle yapılan değişiklik ile eklenen "Bu suretle verilen hükümler tekerrüre esas olmaz." şeklindeki cümle gereğince, kesin nitelikteki adli para cezasına dair mahkumiyet hükümlerinin tekerrüre esas alınamayacağının anlaşıldığı nazara alındığında,
Tekerrüre esas alınan sanığa ait adli sicil kaydında bulunan Manavgat 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/02/2021 tarihli ve 2020/653 esas, 2021/223 sayılı kararı ile verilen 1.500,00 Türk lirası adlî para cezasının, Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği ve 5271 sayılı Kanun'un istinafa ilişkin hükümlerinin yürürlüğe girdiği 20/07/2016 tarihinden sonra verilen kesin nitelikte, doğrudan adli para cezası olduğunun anlaşılması karşısında,
Ceza Genel Kurulu'nun 02/07/2020 tarihli ve 2019/13-123 esas, 2020/334 karar sayılı ilâmında da kabul edildiği üzere sanığın tekerrüre esas alınan kesin nitelikteki adli para cezasına dair mahkumiyet hükmünün, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 272. maddesinin son fıkrasında yer alan "Bu suretle verilen hükümler tekerrüre esas olmaz." şeklindeki cümle gereğince, tekerrüre esas alınamayacağı, sanığın adli sicil kaydında başkaca tekerrüre esas alınabilecek nitelikte kararın da bulunmadığı cihetle, sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.
Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.
II. GEREKÇE
Sanığın sabıka kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan mahkumiyet kararının kesin nitelikte olduğu ve tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejimi ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi ve mükerrir olması nedeniyle hapis cezasının tercih edilmesi hukuka aykırıdır.
III. KARAR
1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,
2.Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan hükme ilişkin Kocaali Asliye Ceza Mahkemesinin 24.11.2023 tarihli ve 2023/26 esas, 2023/422 sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 309. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,
3.5271 sayılı Kanun'un 309/4-d maddesi uyarınca karardaki hukuka aykırılık, hükmün Yargıtay tarafından düzeltilmesini gerektirmekle;
a. Sanığın eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 125/3-a fıkrası uyarınca suçun işleniş biçimi, suç konusunun önem ve değeri, suçun niteliği, olayın oluş şekli, suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınarak sanığın takdiren ve tercihen 365 gün ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA,
b.Sanığın eylemini sağlık personeline karşı gerçekleştirmesi nedeniyle sanığa verilen cezada 7243 sayılı Kanun'un 28. maddesi ile değişik 3359 sayılı Kanun'un ek 12. maddesi uyarınca 1/2 oranında artırım yapılarak sanığın 547 gün ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA,
c.Sanığın geçmişi, cezanın sanığın geleceği üzerindeki olası etkileri gözetilerek sanığa verilen cezanın 5237 sayılı Kanun'un 62/1. maddesi uyarınca takdiren 1/6 oranında indirilerek sanığın 455 GÜN ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA,
d. 5237 sayılı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca sanığın ekonomik ve şahsi durumu dikkate alınarak her bir günü takdiren 20,00 TL'den olmak üzere 455 gün karşılığı olarak sanığın 9.100,00 TL ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA,
e. Sanığın ekonomik ve şahsi hali nazara alınarak sanık hakkında hükmedilen adli para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 52/4. maddesi gereğince birer aylık ara ile 10 eşit taksit halinde ödenmesine,
f.İnfazın bu miktarlar üzerinden yapılmasına, 5237 sayılı Kanun'un 58 ve 53. maddelerin uygulanmasına ilişkin kısımların hükümden çıkarılmasına, kararda yer alan diğer hususların olduğu gibi bırakılmasına,Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.04.2025 tarihinde karar verildi.