T.C. Yargıtay
13. Ceza Dairesi
13. Ceza Dairesi
Esas No: 2015/18047
Karar No: 2016/4827
Karar Tarihi: 21.03.2016
13. Ceza Dairesi 2015/18047 E. , 2016/4827 K.
Tebliğname No : 2 - 2015/383085
MAHKEMESİ: Çaycuma 1. Asliye Ceza Mahkemesi
TARİHİ : 21/06/2012
NUMARASI : 2011/340 (E) ve 2012/557 (K)
SUÇ : Hırsızlık
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
Sanık hakkında Çaycuma Asliye Ceza Mahkemesi'nin 01.07.2003 tarih, 2002/161 esas ve 2003/162 karar sayılı ilamıyla verilen hırsızlık suçundan mahkumiyetine dair asıl hükmün yokluğunda verildiği, kovuşturma sırasında sanığın ... Cezaevinde tutuklu bulunduğu, savunma ve ek savunmalarının alındığı duruşmalarda bir adres bildiriminde bulunmadığı ve duruşma zabıtlarında "..., ... ilçesi, ... Köyü nüfusuna kayıtlı" olduğunun belirtilmesi ile yetinildiği, yokluğunda verilen hükmün sanığa duruşmada bildirmediği "... Köyü, ..., ..." adresi üzerinden tebliği yoluna gidildiği, tebligatın sanığın köyden ayrıldığından bahisle bila tebliğ iade olunmasından sonra Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğ yapıldığı, ancak kapı numarasının belirtilmediği adres ile ilgili olarak tebliğ evrakının hangi kapıya asıldığı belli olmadığı gibi söz konusu adrese daha önce usulüne uygun şekilde yapılmış bir tebligatın da bulunmaması sebebiyle yapılan tebliğin usulsüz olduğu ve bu nedenle esasa ilişkin olarak 01.07.2003 tarihli ilk hükmün sanık hakkında kesinleşmediği, bu itibarla hükmün kesinleştiğinin kabulüyle daha sonra yapılan uyarlama yargılaması ile işlemlerin hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu, sanığın uyarlama hükmüne ilişkin olarak yaptığı temyizinin asıl hükme yönelik olarak ve süresinde olduğunun kabulüyle, mahkemenin henüz kesinleşmeyen 01.07.2003 tarih, 2002/161 esas ve 2003/162 karar sayılı esasa ilişkin ilk hükmüne yönelik yapılan temyiz incelemesinde;
Sanığın eylemine uyan ve lehine olan 765 sayılı TCK'nın 492/1-son maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı yasanın 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirtilen 7 yıl 6 aylık genel dava zamanaşımı süresinin suç tarihi olan 27.11.2001 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ...'un temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 21.03.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.