T.C. Yargıtay
7. Ceza Dairesi
7. Ceza Dairesi
Esas No: 2022/11286
Karar No: 2022/17036
Karar Tarihi: 28.11.2022
7. Ceza Dairesi 2022/11286 E. , 2022/17036 K.
Çekle ilgili karşılıksızdır işlemi yapılmasına sebebiyet verme suçundan sanık ...'nun, 5941 sayılı Çek Kanunu'nun 5/1 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 52/2. maddeleri uyarınca 9.185,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Bolu 1. İcra Ceza Mahkemesinin 28/05/2019 tarihli ve 2018/988 esas, 2019/517 sayılı kararının 05/09/2019 tarihinde kesinleştirilmesini müteakip, sanık müdafiin istinaf talebinin reddine ilişkin Bolu 1. İcra Ceza Mahkemesinin 25/07/2019 tarihli ve 2018/988 esas, 2019/517 sayılı sayılı ek kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 09/08/2022 tarihli kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26/10/2022 tarihli ve KYB.2022/113343 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.
Mezkür ihbarnamede;
26/03/2020 tarihinde Resmî Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 7226 sayılı Kanun'un 49. maddesi ile 5941 sayılı Çek Kanunu'na eklenen geçici 5. madde uyarınca, adli para cezasının infazının durdurulmasına ilişkin Bolu 1. İcra Ceza Mahkemesinin 27/03/2020 tarihli ve 2018/988 esas, 2019/517 sayılı ek kararını müteakip, infazın durdurulduğu tarihten itibaren 1 yıl içerisinde çek bedelinin ödenmeyen kısmının onda birini ödemediğinden bahisle müşteki vekilinin şikayeti üzerine infazın aynen devamına dair anılan Mahkemenin 15/06/2021 tarihli ve 2018/988 esas, 2019/517 sayılı ek kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Bolu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 02/07/2021 tarihli ve 2021/41 değişik iş sayılı kararının, Bolu 1. İcra Ceza Mahkemesinin 25/07/2019 tarihli ve 2018/988 esas, 2019/517 sayılı ek kararının kanun yararına bozulması halinde yok hükmünde olacağı düşünülerek yapılan incelemede;
Dosya kapsamına göre, sanığın cezalandırılmasına ilişkin Bolu 1. İcra Ceza Mahkemesi'nin 28/05/2019 tarihli kararının, sanık müdafii tarafından süresi içerisinde 17/06/2019 tarihli dilekçesi ile istinaf edildiği, ancak istinaf başvurusundan sonra mahkemesince sanık müdafisine 150,00 Türk lirası istinaf gider avansı yatırmasına dair muhtıra çıkarıldığı ve gider avansını yatırmadığından bahisle anılan Mahkemenin 25/07/2019 tarihli ek karar ile istinaf başvurusunun reddine karar verilip kesinleştirilmiş ise de,
5941 sayılı Kanun'un 5/1. maddesinde yargılama usulüne ilişkin olarak 2004 sayılı Kanun'un 353. maddesine, 2004 sayılı Kanun'un 353/2. maddesinde ise 5271 sayılı Kanun'un kanun yollarına ilişkin düzenlemelerine atıf yapıldığı, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 273/1. maddesine göre, sanığın süresi içerisinde bir dilekçe vermesi veya beyanda bulunması halinde istinaf kanun yoluna başvurabileceği, sanığın bir masraf yatırması gerektiğinden bahsedilmediği, dolayısıyla ilk derece mahkemesinin sanığı istinaf gider avansı yatırmaya zorlamasının kanuni dayanağının bulunmadığı gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarnamesi içeriğindeki hususlar yerinde görüldüğünden, BOLU 1. İcra Ceza Mahkemesinin 25/07/2019 tarih, 2018/988 Esas – 2019/517 Karar sayılı ek kararının 5271 sayılı CMK'nun 309/4-a maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, 28/11/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.