T.C. Yargıtay
11. Hukuk Dairesi
11. Hukuk Dairesi
Esas No: 2014/71
Karar No: 2014/1783
Karar Tarihi: 03.02.2014
11. Hukuk Dairesi 2014/71 E. , 2014/1783 K.
MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29/12/2011 tarih ve 2011/300-2011/591 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin davalı Belediyece çıkarılan "Otobüsle Toplu Taşımacılık Esaslarına Dair Yönetmelik" hükümlerine göre sözleşme imzalayarak 2002 yılında özel halk otobüsü ile toplu taşımacılık faaliyetine başladığını, 7.500 tam bilet tutarındaki 3.000,00 TL güvence bedelini davalıya ödediğini, 2008 yılında otobüsünü üçüncü kişiye devrettiğini, güvence bedelini istediğinde ancak yatırdığı miktarı alabileceğinin bildirildiğini, ülkemizdeki enflasyon oranı düşünüldüğünde güvence bedelinin yatırıldığı miktar ile iade edilmesinin adalete ve kamu vicdanına aykırı olacağını ileri sürerek güvence bedelinin denkleştirici adalet ilkesi gereğince bankaların ortalama faiz oranlarına göre 3'er aylık dönemler halinde işletilmesi ile oluşan 10.011,00 TL olarak ticari faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, Otobüsle Toplu Taşımacılık Esaslarına Dair Yönetmeliğin 25. maddesine göre güvence bedelinin geri ödenmesi gereken durumlarda yatırıldığı tarihteki bedelinin esas alınacağının, yine yönetmelik uyarınca kendi isteği ile otobüsünü devreden davacıya güvence bedeli iadesinin mümkün olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma, uyulan bozma ilamı, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasındaki sözleşmeye göre, davacının 02.11.2000 tarihli “Otobüsle Toplu Taşımacılık Esaslarına Dair Yönetmelik” hükümlerine uyacağının belirtildiği, sözleşmenin eki niteliğinde bulunan anılan Yönetmelik uyarınca ruhsatı iptal edilen aracın güvence bedelinin işleticisine geri ödenmeyeceği belirtilmiş olup, işleticinin rızası ile aracını devretmesi halinde güvence bedelinin iade edilip edilmeyeceği hususunun ayrıca ve açıkça düzenlenmediği, eski Yönetmelik hükümlerini yürürlükten kaldıran 12.06.2006 tarih ve 10/149 karar sayılı Yönetmeliğin 8.maddesinde ise güvence bedelinin geri ödenmesi gerekli olduğu durumlarda ödeme günündeki 7500 tam bilet bedeli esas alınacağı hususunun düzenlendiği, 7500 tam biletin davanın açıldığı tarih itibariyle tam karşılığının 10.500,00 TL olduğu gerekçesiyle, davalının usuli kazanılmış hakkı gözetilerek 10.011,00 TL'nin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, ıslah ve dava tarihinden itibaren yasal faiz uygulanmasına karar verilmiştir.
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 662,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 03.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.