T.C. Yargıtay
10. Ceza Dairesi
10. Ceza Dairesi
Esas No: 2022/4857
Karar No: 2023/6375
Karar Tarihi: 11.07.2023
10. Ceza Dairesi 2022/4857 E. , 2023/6375 K.
MAHKEMESİ:Ceza Dairesi
SAYISI : 2019/4064 E., 2022/148 K.
SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması
Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 17.01.2022 tarihli ve 2019/4064 Esas, 2022/148 Karar sayılı ek kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:
I. HUKUKİ SÜREÇ
A. Sanık hakkında, Malatya 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.10.2019 tarihli ve 2019/415 Esas, 2019/1547 Karar sayılı kararı ile sanığın eylemleri nedeniyle “kullanmak için uyuşturucu madde
bulundurmak” suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile mahkûmiyetine karar verilmiştir.
B. İlk Derece Mahkemesinin mahkûmiyet hükmünün, sanık tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin uygulanamayacağı ve denetim süresinde iki kez uyuşturucu kullanmak suretiyle denetimi ihlal ettiğinden alt sınırdan uzaklaşmak gerektiği gerekçesi ile kaldırılarak, duruşma açılarak Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 13.01.2022 tarihli ve 2019/4064 Esas, 2022/148 Karar sayılı kararı ile 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca kurulan 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına kesin olarak karar verilmiştir.
C. Sanığın kararı temyiz ettiğine ilişkin 14.01.2022 tarihli dilekçesi üzerine Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 17.01.2022 tarihli ve 2019/4064 Esas, 2022/148 Karar sayılı ek kararı ile temyiz talebinin reddine karar verilmiş ve bu ek karar 07.02.2022 tarihli dilekçe ile sanık tarafından temyiz edilmiştir.
II. GEREKÇE
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca, İlk Derece Mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmadığı, İlk Derece Mahkemesince hükmolunan cezanın miktarı ve türü gözetildiğinde, Bölge Adliye Mahkemesince verilen ceza, arttırılmadığından ve sanığın temyiz istemine konu 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasında yer alan “Temyiz istemi, kanunî sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan Bölge Adliye veya İlk Derece Mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” hükmü gereği reddine dair Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 17.01.2022 tarihli ek kararının hukuka uygun olduğu anlaşılmıştır.
III. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 17.01.2022 tarihli ve 2019/4064 Esas, 2022/148 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık
görülmediğinden, sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Malatya 7. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
11.07.2023 tarihinde karar verildi.