T.C. Yargıtay
5. Ceza Dairesi
5. Ceza Dairesi
Esas No: 2021/16076
Karar No: 2024/2210
Karar Tarihi: 27.02.2024
5. Ceza Dairesi 2021/16076 E. , 2024/2210 K.
MAHKEMESİ:Ceza Dairesi
SAYISI : 2020/2 Esas, 2021/117 Karar
SUÇ : Zimmet, görevi kötüye kullanma
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKİ SÜREÇ
1) Ankara 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.05.2018 tarihli ve 2016/365 Esas, 2018/159 sayılı Kararı ile sanığın zimmet ve icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçlarından, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 223/2-(a-e-son) madde-fıkra ve bentleri uyarınca ayrı ayrı beraatine hükmedilmiştir.
2) Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 08.02.2021 tarihli ve 2020/2 Esas, 2021/117 sayılı Kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılan ... vekilinin temyiz sebepleri, somut olayda zimmet ve görevi kötüye kullanma suçlarının unsurları oluştuğundan sanığın atılı suçlardan cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.
III. GEREKÇE
A. Zimmet suçundan kurulan hüküm yönünden
Sanığın leh ve aleyhindeki toplanan tüm kanıtları inceleyip, irdeleyen ve iddianın reddine ilişkin sebepleri karar yerinde ayrı ayrı gösteren, savunmayı tercih nedenlerini açıklayan, aleyhteki kanıtları hükümlülük için yeterli görmeyen mahkemenin beliren takdir ve kanaatine göre yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.
B. İcrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan kurulan hüküm yönünden
Suç tarihinde Ankara Barosuna kayıtlı avukat olan sanığın, müvekkili olan katılanın alacaklı olduğu Ankara 14. İcra Müdürlüğünün 2015/313 Esas sayılı icra takibinden onun bilgi ve talimatı olmaksızın feragat ettiği, Ankara 2. İcra Müdürlüğünün 2013/14574 ve 2013/14577 Esas sayılı dosyaları üzerinden yürüttüğü takipler sırasında, katılanın bilgi ve talimatı olmaksızın, borçlulara ait araçlar üzerindeki hacizlerin fekkini sağladığı iddiası ile açılan kamu davasında, sanığın; icra dosyaları ile ilgili asıl alacaklının Murat Seferoğlu olduğu, icra dosyalarında yaptığı işlemlerle ilgili kendisinden talimat aldığı ve katılan ... ile Murat Seferoğlu'nun borçlularla görüşüp anlaşarak araçlar üzerindeki hacizlerin kaldırılması talimatı verdikleri yönündeki savunması karşısında, maddi gerçeğin ortaya çıkarılması için Murat Seferoğlu ile icra dosyası borçluları Oğuzhan Uzun, Hamza Gökhan Lafcı, Bülent Demircan ve Adem Demircan'ın tanık sıfatı ile beyanları alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması gerekçesiyle istinaf talebinin kabulü yerine esastan reddine karar verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.
IV. KARAR
1.Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 08.02.2021 tarihli ve 2020/2 Esas, 2021/117 sayılı Kararında katılan vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,
2.Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle katılan vekilinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 08.02.2021 tarihli ve 2020/2 Esas, 2021/117 sayılı Kararına yönelik temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1 ve 304/2-a maddeleri uyarınca Ankara 6. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
27.02.2024 tarihinde karar verildi.