T.C. Yargıtay
1. Ceza Dairesi
1. Ceza Dairesi
Esas No: 2024/1220
Karar No: 2025/3148
Karar Tarihi: 21.04.2025
1. Ceza Dairesi 2024/1220 E. , 2025/3148 K.
MAHKEMESİ:Ceza Dairesi
SAYISI : 2022/1476 E., 2023/1469 K.
SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma
İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.
Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.İstanbul 15. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.06.2022 tarihli ve 2021/300 Esas, 2022/201 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mağdura yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35/2, 62, 53. maddeleri uyarınca 11 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
2.İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 29.11.2023 tarihli ve 2022/1476 Esas, 2023/1469 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme ilişkin sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun'un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın öldürme kastı bulunmadığından bahisle suç vasfına, adli muayene raporunun yetersiz olduğundan bahisle eksik incelemeye, savunma hakkının kısıtlandığına, gönüllü vazgeçme hükümlerinin uygulanması gerektiğine, delil yetersizliğine ve haksız tahrik hükümleri uygulanmayarak fazla ceza tayin edildiğine ilişkindir.
III. GEREKÇE
1.Tarafların daha önceden birbirlerini tanıdıkları ve arkadaş oldukları, olay günü taraflar arasında ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı tespit edilemeyen şekilde başlayan kavgada sanığın mağduru bıçakladığı, mağdur ve sanık arasında boğuşmanın devam ettiği sırada sanığın bıçakla mağduru boynundan ve yüz bölgesinden 3 adet bıçak darbesi ile hayati tehlikeye ve yüzde sabit ize neden olacak şekilde yaraladığı anlaşılmıştır.
2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, mağdurda meydana gelen yaralanmanın yeri ve niteliği, darbelerin sayısı ve şiddeti, suçta kullanılan bıçağın öldürmeye elverişliliği dikkate alındığında suç vasfının kasten öldürmeye teşebbüs olarak kabulünde bir isabetsizlik bulunmadığı, sanık müdafiinin karar duruşmasında bizzat hazır bulunarak esas hakkında mütalaaya karşı savunma yaptığından savunma hakkının kısıtlanmadığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde bozma nedenleri dışında hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.
3.a. İlk haksız hareketin kimden geldiğinin tam olarak tespit edilemediği belirlenmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarihli ve 2002/4-238 Esas, 367 Karar sayılı kararı ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren içtihatlarında benimsendiği üzere, sanık lehine 5237 sayılı Kanun'un 29/1. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari oranda uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,
b.Sanığın aşama savunmalarında 112'yi aradığını ve mağdurun hastaneye götürülmesini sağladığını beyan ettiği anlaşılmakla, gönüllü vazgeçme hükümlerinin tartışılması bakımından 112 Acil Çağrı Merkezi Müdürlüğüne müzekkere yazılmak ve sanığa ait HTS kayıtları getirilip incelenmek suretiyle 5237 sayılı Kanun'un 36. maddesinde düzenlenen gönüllü vazgeçme müessesesinin tartışılarak sanığın hukuki durumunun buna göre tayini gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.
IV. KARAR
Gerekçe bölümünde (3) numaralı paragrafta açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz sebepleri haksız tahrik ve eksik inceleme yönünden yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 29.11.2023 tarihli ve 2022/1476 Esas, 2023/1469 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca İstanbul 15. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
21.04.2025 tarihinde karar verildi.