T.C. Yargıtay
5. Ceza Dairesi
5. Ceza Dairesi
Esas No: 2022/3841
Karar No: 2024/4741
Karar Tarihi: 25.04.2024
5. Ceza Dairesi 2022/3841 E. , 2024/4741 K.
MAHKEMESİ:Ceza Dairesi
SAYISI : 2019/2496 E., 2020/587 K.
SUÇ : Görevi kötüye kullanma
KARAR : Temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 13.12.2021 tarihli ve 2019/2496 Esas, 2020/587 sayılı ek Kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrasınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrasına istinaden temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.Sanık hakkında, Bakırköy 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.10.2019 tarihli ve 2018/77 Esas, 2019/249 sayılı Kararı ile görevi kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 257 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci, 50 ve 52 nci maddeleri uyarınca 150 tam gün karşılığı 3.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.
2.İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 18.03.2020 tarihli ve 2019/2496 Esas, 2020/587 sayılı Kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilerek, düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.
3.İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 13.12.2021 tarihli ve 2019/2496 Esas, 2020/587 sayılı ek Kararı ile sanığın“temyiz isteminin reddine” karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz istemi; sübuta ve sair hususlara yöneliktir.
III. GEREKÇE
5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin on ikinci fıkrasında yer verilen; “Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına itiraz edilebilir” hükmü gereği anılan kararların temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile aynı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiştir.
IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 13.12.2021 tarihli ve 2019/2496 Esas, 2020/587 sayılı ek Kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bakırköy 9. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
25.04.2024 tarihinde karar verildi.