5. Ceza Dairesi
Esas No: 2021/14605
Karar No: 2024/11899
Karar Tarihi: 11.12.2024
5. Ceza Dairesi 2021/14605 E. , 2024/11899 K.
İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ:Ceza Dairesi
SAYISI : 2018/2800 Esas, 2019/436 Karar
SUÇ : Zimmet
HÜKÜMLER : 1-İlk Derece Mahkemesince sanıklar ... ve ... hakkında kurulan beraat hükümlerine yönelik istinaf başvurularının esastan reddi
2-İlk Derece Mahkemesince sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında zimmet suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin kaldırılarak atılı suçtan ayrı ayrı beraatlerine
TEMYİZ EDENLER : Katılan vekili, sanık ... müdafii
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararların temyizi üzerine yapılan ön incelemede;
Tebliğname başlığında isimlerine yer verilen sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz talebi bulunmadığı anlaşılmıştır.
İlk Derece Mahkemesince sanıklar hakkında zimmet suçundan kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260. maddesi gereği sanık ... müdafinin ve katılan vekilinin temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294. maddesine istinaden temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298. maddesi gereğince temyiz istemlerinin reddini gerektirir başkaca bir durumun bulunmadığı anlaşılmakla, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.Edirne 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 20.03.2018 tarihli ve 2014/262 Esas, 2018/59 sayılı Kararı ile sanıklardan ..., ..., ..., ..., ... ve ...'ın zimmet suçundan mahkumiyetlerine, ... ve ...'in ise aynı suçtan beraatlerine hükmolunmuştur.
2.İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 14.02.2019 tarihli ve 2018/2800 Esas, 2019/436 sayılı Kararı ile sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ...'ın haklarında kurulan mahkumiyet hükümleri kaldırılarak ayrı ayrı beraatlerine, sanıklar ... ve ... haklarında kurulan beraat hükümlerine yönelik istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
1.Katılan vekilinin temyiz istemi; eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna ve sair hususlara ilişkindir.
2.Sanık ... müdafiinin temyiz istemi; istinaf vekalet ücretinin yanında İlk Derece Mahkemesi vekalet ücretine de hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.
III. GEREKÇE
Sanık ... hakkında İlk Derece Mahkemesince mahkumiyet hükmü kurulması, beraat kararının Bölge Adliye Mahkemesince verilmesi karşısında sanık ... müdafinin sanık lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Sanıkların leh ve aleyhlerindeki toplanan tüm kanıtları inceleyip, irdeleyen ve iddiaların reddine ilişkin sebepleri karar yerinde ayrı ayrı gösteren, savunmaları tercih nedenlerini açıklayan, aleyhteki kanıtları hükümlülük için yeterli görmeyen mahkemenin beliren takdir ve kanaati ile sanıklar ... ve ... hakkında verilen beraat hükümlerine karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ve İlk Derece Mahkemesince sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... haklarında kurulan mahkumiyet hükümlerinin kaldırılarak beraat hükümleri verilmesine ilişkin kararların usul ve kanuna uygun olması karşısında katılan vekilinin temyiz itirazları ile hükümlerde dikkate alınan sair hususlar yönünden de hukuka aykırılık görülmemiştir.
IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin kararında katılan vekili ile sanık ... müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi gereği Edirne 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
11.12.2024 tarihinde karar verildi.