T.C. Yargıtay
1. Ceza Dairesi
1. Ceza Dairesi
Esas No: 2023/7162
Karar No: 2025/2366
Karar Tarihi: 24.03.2025
1. Ceza Dairesi 2023/7162 E. , 2025/2366 K.
MAHKEMESİ:Ceza Dairesi
SAYISI : 2022/90 E., 2023/586 K.
SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs
HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi kararı
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması
İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
A. İstanbul Anadolu 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.12.2021 tarihli ve 2020/422 Esas, 2021/658 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
B. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 04.05.2023 tarihli ve 2022/90 Esas, 2023/586 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme ilişkin sanık müdafiilerinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın öldürme kastıyla hareket etmediğine, suç vasfında hataya düşüldüğüne, meşru savunma veya haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, gerekçesiz olarak fazla ceza verildiğine ilişkindir.
III. GEREKÇE
A. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, hükme esas alınan adli raporların yeterli olduğu, eksik incelemenin bulunmadığı, suçta kullanılan tabancanın elverişliliği, hedef alınan vücut bölgeleri, isabet yerleri ve sayısı, katılanda meydana gelen yaralanmanın niteliği nazara alındığında suç vasfının kasten öldürmeye teşebbüs olarak kabulünde isabetsizlik bulunmadığı, meşru savunma koşullarının oluşmadığı anlaşıldığından sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde bozma nedenleri dışında hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.
B. Tüm dosya kapsamına göre;
1.Katılana tabanca ile iki-üç el ateş ederek basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek nitelikte ve hayati tehlikeye sebebiyet vermeyecek şekilde yaralayan sanık hakkında, kasten öldürmeye teşebbüs suçu nedeniyle "9 yıldan 15 yıla" kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı Kanun'un 35. maddesi uyarınca yapılan uygulama sırasında, meydana gelen zarar dikkate alınarak asgari ile makul oran arasında bir cezaya hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde makul oranda cezaya hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayini,
2. Sanığın aşamalarda değişmeyen ifadesi ve bu beyanları destekleyen tanık ...'ın ifadesine göre, katılanın sanığa küfrettiğinin iddia edilmiş olması karşısında, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının mevcut deliller çerçevesinde net olarak ortaya konulamadığı ve haksız tahrik oluşturan eylem yönünden oluşan şüphenin sanık lehine değerlendirilmesinin gerekeceği ve bu nedenle sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 29. maddesi uyarınca asgari oranda indirim yapılması gerekirken yazılı şekilde fazla ceza tayini, hukuka aykırı bulunmuştur.
IV. KARAR
Gerekçe bölümününde (B-1-2) paragraflarında açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz sebepleri "teşebbüsün derecesi ve haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması" yönlerinden yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 04.05.2023 tarihli ve 2022/90 Esas, 2023/586 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İstanbul Anadolu 7. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
24.03.2025 tarihinde karar verildi.