T.C. Yargıtay
4. Ceza Dairesi
4. Ceza Dairesi
Esas No: 2021/36423
Karar No: 2024/13162
Karar Tarihi: 22.10.2024
4. Ceza Dairesi 2021/36423 E. , 2024/13162 K.
MAHKEMESİ:Ceza Dairesi
SUÇ : Hakaret
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma
Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Sanık hakkında hakaret suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz istemi; müvekkilinin atılı suçu işlemediğine, müvekkili tarafından söylendiği iddia edilen sözlerin hakaret suçunu oluşturmadığına, dinlenilen tanık beyanları arasında çelişki bulunduğuna, katılanın mesai arkadaşlarının tanık olarak dinlenildiğine, bu nedenlerle hükmün bozulması talebine yöneliktir.
III. GEREKÇE
Sanığın savunmalarına, katılanın aşamalardaki beyanları ile tanıklar .... ve Ş.A.'nın beyanlarına göre sanığın atılı suçu işlediği, sabıkası ile suça meyilli kişiliği değerlendirilerek, sanığın yeniden suç işlemeyeceği yönünde olumlu kanaat oluşmaması nedeniyle, 5237 sayılı Kanun'un 51. ve 5271 sayılı Kanun'un 231. maddelerinin uygulanmaması yönünde Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.
Ancak,
Sanığın tekerrüre esas alınan Yalvaç Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2017/31 Esas, 2018/189 sayılı Kararıyla verilen 2.000,00 TL adlî para cezasının, Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği ve 5271 sayılı Kanun'un istinafa ilişkin hükümlerinin yürürlüğe girdiği 20.07.2016 tarihinden sonra verilen kesin nitelikte, doğrudan adlî para cezası olduğunun anlaşılması karşısında, Ceza Genel Kurulu'nun 02.07.2020 tarihli ve 2019/13-123 Esas, 2020/334 karar sayılı ilâmında da kabul edildiği üzere sanığın tekerrüre esas alınan kesin nitelikteki adlî para cezasına dair mahkûmiyet hükmünün, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 272. maddesinin son fıkrasında yer alan "Bu suretle verilen hükümler tekerrüre esas olmaz." şeklindeki cümle gereğince, tekerrüre esas alınamayacağının anlaşılması karşısında, sanığın başkaca tekerrüre esas sabıkasının bulunup bulunmadığı araştırılarak sonucuna göre tekerrür hükümlerinin ve seçenek yaptırım içeren hakaret suçunda 5237 sayılı Kanun'un 58/3. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiğinden,
Karar hukuka aykırı görülmüştür.
IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Yalvaç Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
22.10.2024 tarihinde karar verildi.