T.C. Yargıtay
4. Ceza Dairesi
4. Ceza Dairesi
Esas No: 2023/3546
Karar No: 2025/9216
Karar Tarihi: 15.05.2025
4. Ceza Dairesi 2023/3546 E. , 2025/9216 K.
MAHKEMESİ:Ceza Dairesi
SAYISI : 2021/1089 E., 2022/1302 K.
SUÇ : Hakaret
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
Yapılan ön inceleme neticesinde sanık hakkında; verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
1. Sanık müdafiinin temyiz istemi; beyanların hakaret suçunu oluşturmadığına, hükmün bozulması gerektiğine ilişkindir.
2. Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi; ikinci kez mükerrirliğe karar verilirken, tekerrür uygulanmış olan ilamın tekerrüre esas alınması gerekirken, tekerrür uygulanmamış olan ilamını tekerrüre esas alınmasına, 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesinin uygulanmamasına ve baro avukatlık ücretinin sanığa yüklenmemiş olmasının usul ve kanuna aykırı olduğuna, hükmün bozulmasına ilişkindir.
III. GEREKÇE
Sanığın savunması, katılan beyanı, suça konu dilekçelerin içeriği karşısında, sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olduğuna dair Mahkemenin takdir ve gerekçesinde isabetsizlik görülmediği, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesi uygulanmamış ve Baro'dan atanan müdafii ücreti sanığa yüklenmemiş ise de aleyhe istinaf talebi olmadığından ve Bölge Adliye Mahkemesince bu hususlar eleştiri konusu yapıldığından Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.
Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;
Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu anlaşılmış,
Ancak;
Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, mükerrir sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesi uyarınca uygulama yapılırken, 5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi gözetilerek, sanığın tekerrüre esas olan hükümlülüklerinden en ağır olan Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.02.2019 tarihli ve 2017/257 Esas, 2019/140 Karar sayılı ilamındaki 2 yıl hapis ve 600 TL adli para cezasının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden Ankara Batı 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.04.2009 tarihli ve 2009/2 Esas, 2009/3 Karar (Ayaş kapatılan Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/4-24 sayılı kararı) sayılı ilamındaki 5 ay hapis ve 250,00 TL adli para cezasının tekerrüre esas alınması dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.
IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1. maddesi gereği tekerrür uygulanmasına ilişkin ilgili mahkeme ilamının hükümden çıkartılması, yerine Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.02.2019 tarihli ve 2017/257 Esas, 2019/140 Karar sayılı ilamının eklenmesi suretiyle, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Vezirköprü 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
15.05.2025 tarihinde karar verildi.