T.C. Yargıtay
11. Ceza Dairesi
11. Ceza Dairesi
Esas No: 2022/5474
Karar No: 2025/341
Karar Tarihi: 07.01.2025
11. Ceza Dairesi 2022/5474 E. , 2025/341 K.
MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2019/762 E. 2021/1902 K.
SUÇ : Dolandırıcılık
HÜKÜMLER : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
Yapılan ön inceleme neticesinde; sanıklar hakkında kurulan hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle gereği düşünüldü:
Sanıkların üzerilerine atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253 ve 254. maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaştırma bürosuna tevdi edildiği ancak uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;
A. Sanık ...'ın Temyizi Yönünden
Bozmaya uyulmak suretiyle yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirilerek fiilin sanık tarafından işlendiğinin tespit edildiği, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle ONANMASINA,
B. Sanık ... 'ın Temyizi Yönünden
Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;
UYAP üzerinden yapılan incelemede; sanık hakkında tekerrüre esas alınan Serik 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 14.06.2011 tarihli ve 2010/190 Esas, 2011/247 Karar sayılı ilamının, suç tarihinden sonra Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 19.03.2014 tarihli ve 2013/18066 Esas, 2014/7517 Karar sayılı onama kararı neticesinde kesinleştiği anlaşılmakla anılan ilam tekerrüre esas alınamayacağı gibi ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.06.2013 tarihli ve 2013/8-151/304 sayılı ilamında açıklandığı üzere, birden fazla tekerrüre esas alınabilecek hükümlülüğün bulunması halinde bunlardan en ağırının esas alınması gerektiğinden, sanığın adli sicil kaydında yer alan ve daha ağır bir cezayı içeren 15.03.2013 tarihinde kesinleşen Manavgat (Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 07.10.2010 tarihli 2009/831 Esas 2010/1030 Karar sayılı kararı sayılı ilamıyla kasten yaralama suçundan hükmolunan cezanın tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,
Yasaya aykırı, sanığın temyiz istemi bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasındaki tekerrüre ilişkin bölümden ''Serik 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 14.06.2011 tarihli 2010/190 Esas 2011/247 Karar sayılı kararı” ibaresinin çıkartılarak yerine “kasten yaralama suçu nedeniyle Manavgat (Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 07.10.2010 tarihli 2009/831 Esas 2010/1030 Karar sayılı kararı” ibaresinin eklenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
07.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.