T.C. Yargıtay
1. Ceza Dairesi
1. Ceza Dairesi
Esas No: 2023/7416
Karar No: 2025/1693
Karar Tarihi: 05.03.2025
1. Ceza Dairesi 2023/7416 E. , 2025/1693 K.
MAHKEMESİ:Ceza Dairesi
SAYISI : 2023/895 E., 2023/413 K.
SUÇ : Kasten öldürme
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanması
İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü;
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Bitlis 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.02.2023 tarihli ve 2022/461 Esas, 2023/73 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 81/1, 29, 53. maddeleri uyarınca 18 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
2.Van Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 04.05.2023 tarihli ve 2023/895 Esas, 2023/413 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik sanık ve müdafiisi ile katılan ... ve katılanlar vekilinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca "yargılama giderleri ve adli emanetteki eşyalar yönünden" düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
1. Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri özetle; sanık lehine haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasının hatalı olduğuna,
2. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın kendini savunduğundan bahisle meşru savunma hükümlerinin uygulanması gerektiğine, öldürme kastı bulunmadığına, olası kastın değerlendirilmediğine, haksız tahrikin oranına, takdiri indirim hükümlerine ilişkindir.
III. GEREKÇE
Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eksik inceleme bulunmadığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, sanığın eylemine uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, olası kast hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığı, ilk haksız hareketin kimden geldiğinin tespit edilemediği gerekçesi ile uygulanan haksız tahrik hükümlerinde belirlenen indirim oranında isabetsizlik görülmediği, maktulden sanığa yönelen başka türlü def etme imkanı bulunmayan, saldırı ile orantılı savunma gerçekleştiğine dair delil bulunmadığından meşru savunma koşulları oluşmadığı, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmadığı anlaşıldığından, katılanlar vekili ve sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.
IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Van Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 04.05.2023 tarihli ve 2023/895 Esas, 2023/413 Karar sayılı kararında katılanlar vekili ve sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Bitlis 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Van Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
05.03.2025 tarihinde karar verildi.