T.C. Yargıtay
2. Ceza Dairesi
2. Ceza Dairesi
Esas No: 2022/10477
Karar No: 2025/6070
Karar Tarihi: 10.04.2025
2. Ceza Dairesi 2022/10477 E. , 2025/6070 K.
MAHKEMESİ:Ceza Dairesi
SAYISI: 2020/1885 E., 2021/2812 K.
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM: Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin “Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.” ve aynı Kanun’un 294. maddesinin ise; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyizinin zarar miktarının çok gösterildiğine, pişmanlığının göz önüne alınmadığına, etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Kurulan hükümde uygulama maddesinin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-b maddesi yerine 5237 sayılı Kanun'un 142/2-b-h maddesi olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiş, dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;
Sanık hakkında tekerrüre esas alınan ilâmda ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilen ilâmın 5237 sayılı Kanun'un 191/1. maddesi uyarınca kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçuna ilişkin olduğu, bu suça ilişkin Mersin 2. Ağır Ceza Mahkemesince 25.06.2013 tarihli, 2013/68 Esas, 2013/216 Karar sayılı karar ile hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiği ve bu hükmün tekerrüre esas alınamayacağının dolayısıyla sanık hakkında 2. kez mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanamayacağının gözetilmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan Adana Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 02.11.2021 tarihli, 2020/1885 Esas ve 2021/2812 Karar sayılı düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2. madde ve fıkrası gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 303. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasından tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin bölümden “...sanık hakkında 2. Kez mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına” ilişkin kısmın çıkartılmasına, karar verilmek suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan Adana Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Erdemli 5. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.