T.C. Yargıtay
3. Ceza Dairesi
3. Ceza Dairesi
Esas No: 2016/10344
Karar No: 2017/5003
Karar Tarihi: 19.04.2017
3. Ceza Dairesi 2016/10344 E. , 2017/5003 K.
MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi
HÜKÜM : Mahkumiyet
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü;
Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;
1) Oluşa ve dosya içeriğine göre; olay günü ilk haksız hareketi yapan belli olmayan şekilde çıkan tartışma sırasında, sanık ve mağdurun karşılıklı olarak birbirlerini yaraladıklarının anlaşılması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 Esas - 367 sayılı Kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu Ceza Daireleri'nin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında kabul edildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde, şüpheli kalan bu halin sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasını gerektirdiğinin gözetilmemesi,
2) Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas olduğu kabul edilen Kocaeli 5. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 20.03.2013 tarih, 2012/946 Esas - 2013/281 sayılı mahkumiyet kararının, suç tarihinden sonra 18.12.2013 tarihinde kesinleşmesi nedeniyle söz konusu ilamın tekerrüre esas alınamayacağı ve sanığın tekerrüre esas olabilecek başka ilamının da bulunmadığı gözetilmeksizin, mükerrir kabul edilerek sanık hakkında TCK'nin 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi,
3) 5271 sayılı CMK'nin 231/5. maddesindeki koşulların oluşup oluşmadığı yönünden denetime imkan verecek şekilde bir değerlendirme yapılarak, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, sanığın adli sicil kaydına konu tekerrüre esas alınan ilamın suç tarihinden sonra kesinleştiği, diğer ilamın ise hükmün açıklanmasının geri bırakılmasından ibaret olup kasıtlı suçtan mahkumiyet sayılmayacağı gözetilmeden, "sanığın daha önceden kasti suçtan mahkumiyeti bulunduğu" şeklindeki yasal olmayan gerekçe ile sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,
4) Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Kabule göre de;
5) 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik ve Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 108. maddesinin 4, 5 ve 6. fıkralarına göre, denetim süresini belirleme ve gerektiğinde uzatma görevinin, hükmü veren mahkemeye değil, hükümlünün infaz aşamasındaki davranışlarını da değerlendirerek koşullu salıverme ile ilgili kararı verecek olan mahkemeye ait olduğu gözetilmeden, mahkumiyet hükmünde, mükerrir olan sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nin 58/7. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken, 1yıl denetimli serbestlik süresinin belirlenmesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 19.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.