T.C. Yargıtay
4. Ceza Dairesi
4. Ceza Dairesi
Esas No: 2021/38056
Karar No: 2024/13071
Karar Tarihi: 22.10.2024
4. Ceza Dairesi 2021/38056 E. , 2024/13071 K.
MAHKEMESİ:Ceza Dairesi
SUÇ : Hakaret
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 29.06.2018 tarihli bozma kararı üzerine yapılan yargılamada, İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında verilen mahkumiyet kararına yönelik Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz istemi özetle; lehine hükümlerin uygulanmadığına, adil ve yasalara uygun olmayan hükmün bozulmasına yöneliktir.
III. GEREKÇE
Katılan ve mağdurların aşamalardaki istikrarlı anlatımları ve bu hususu doğrulayan tanık beyanı, olay tutanağı ve tüm dosya kapsamı karşısında, sanığın atılı suçu işlediğine dair Mahkemenin kabulü ile hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve diğer lehe hükümlerin uygulanmasına yer olmadığına dair kanaatin yerinde olduğu,
Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;
Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,
Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı anlaşılmış,
Sanık hakkında Bölge Adliye Mahkemesinin bozma ilâmı öncesi kurulan mahkûmiyet hükmünde Kütahya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.12.2008 tarih 2008/542 Esas, 2008/810 Karar sayılı ilâmının tekerrüre esas alınması, bu kararın sadece sanık tarafından temyiz edilmesine karşın; bozma ilâmı sonrası kurulan hükümde ise Kütahya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.05.2013 gün 2012/1035 Esas, 2013/416 Karar sayılı tekerrür uygulanan mahkûmiyet hükmünün tekerrüre esas alınması suretiyle sanığın aleyhine olacak şekilde ikinci kez tekerrür hükümleri uygulanarak koşullu salıverme hükümlerinden yararlanma imkânının ortadan kaldırılması ve 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi kapsamında "cezayı aleyhe değiştirme" yasağına aykırı olarak, 5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi uyarınca koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın, bozma öncesi hükümde tekerrüre esas alınan ve daha hafif cezayı içeren ilâmdaki hapis cezası üzerinden belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.
IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesinin kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1. maddesi gereği hüküm fıkrasından; ikinci kez tekerürr hükümlerinin uygulanmasına ilişkin kısmın çıkarılarak yerine “Sanığın adli sicil kaydında yer alan Kütahya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.05.2013 gün 2012/1035 Esas, 2013/416 Karar sayılı ilâmı ile kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142. maddesi gereğince verilen 1 yıl 15 ay hapis cezasından dolayı mükerrir olduğu anlaşıldığından, cezasının adı geçen Kanun'un 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle HÜKMÜN, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Kütahya 4. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
22.10.2024 tarihinde karar verildi.