T.C. Yargıtay
12. Ceza Dairesi
12. Ceza Dairesi
Esas No: 2022/714
Karar No: 2024/3128
Karar Tarihi: 11.06.2024
12. Ceza Dairesi 2022/714 E. , 2024/3128 K.
MAHKEMESİ:Ceza Dairesi
SAYISI : 2020/1174 E., 2020/1604 K.
DAVACILAR : ..., ...,...
DAVA : 466 sayılı Kanun gereğince tazminat ve koruma tedbirleri nedeniyle tazminat
DAVATARİHİ : 26.06.2019
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanması
İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacılar vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
İlk Derece Mahkemesince davacılar vekilinin, davacıların murisinin haksız tutukluluğu nedeniyle nedeniyle 1.000.000,00 TL maddi, 1.000.000,000 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacılar vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Davacılar vekilinin temyiz istemi; davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğine, beraat kararının davacıların murisinin ölümünden sonra verildiğine saire ilişkindir.
III. DAVANIN KONUSU
İlk derece mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Ankara 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2000/272 Esas – 2001/55 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacıların murisi Ünal Osmanağaoğlu hakkında kasten öldürme suçundan 7 kez idam cezası verildiği, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 19/06/2001 tarih 2001/9-115 esas 2001/132 karar sayılı direnme hükmünün onanması ile mahkumiyetinin kesinleştiği, infaz aşamasında yeni yasal düzenlemelerin yürürlüğe girmesiyle sonuç olarak 7 kez ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği, AİHM, 30/06/2009 tarih 12769/02 dosya numaralı Osmanağaoğlu/Türkiye kararı sonrasında yapılan yeniden yargılama sonucunda Ankara 3. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2006/275 esas sayılı dosyasında beraat kararı verildiği, bu kararın 16/07/2018 tarihinde kesinleştiği, yargılama nedeniyle Ünal Osmanağaoğlu'nun 14/04/1999- 10/07/2012 tarihleri arasında toplam 13 Yıl 2 ay 26 gün tutuklu ve hükümlü olarak kaldığı, tazminat davasının Ünal Osmanağaoğlu'nun 29.06.2014 tarihinde vefat etmesinden sonra, mirasçıları olan davacılar tarafından 26.06.2019 tarihinde açıldığının anlaşılması karşısında, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 26.03.2002 gün ve 92/223 sayılı kararında belirtildiği üzere koruma tedbirleri nedeniyle dava açma hakkının kural olarak zarar görene ait olduğu, bu hakkın mirasçılara intikalinin ancak zarar görenin ölmeden önce dava açması veya dava açma iradesini açıkça izhar etmesi durumunda mirasçılara intikal edeceği, mirasçıların ancak bu şartlarda açılmış davaya devam edebilecekleri veya dava açabileceklerine ilişkin kararı doğrultusunda, dava açmadan ve bu yönde iradesini açıkça izhar etmeden ölen Ünal Osmanağaoğlu mirasçılarının açmış oldukları davanın reddine karar verilmiştir.
İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından isabetsizlik görülmemiştir.
IV. GEREKÇE VE KARAR
Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve Kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, davacıların dava açma hakkının bulunmadığının saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 15.10.2020 tarihli, 2020/1174 Esas, 2020/ 1604 Karar sayılı kararında davacılar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Patnos Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
11.06.2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.