2. Ceza Dairesi E. 2023/21510 K. 2024/3485

2. Ceza Dairesi Esas No: 2023/21510 Karar No: 2024/3485 Karar Tarihi: 04.03.2024 2. Ceza Dairesi         2023/21510 E.  ,  2024/3485 K. K A N U N Y A R A R I N A B O Z M A İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2022/90 D.İş ŞİKÂYETÇİ : ... HÜKÜMLÜ : ... SUÇ : Hırsızlık İNCELEME KONUSU KARAR : Hükümlünün tekerrür hükümlerinin uygulanmamasına dair talebinin reddine dair ek karara yönelik itirazın reddine KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması I. İSTEM Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 13.04.2023 tarihli ve KYB-2023/35837 sayılı kanun yararına bozma isteminin; "Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 15/09/2021 tarihli ve 2021/9317 esas, 2021/12242 karar sayılı ilamında "...Sanık B... hakkında bozma öncesi tekerrüre esas alınan ilam yönünden uyarlama yargılaması yapılıp ilgili ilamın kesinleşme tarihi değişmesi nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağı..." şeklinde belirtildiği üzere, hükümlü hakkında tekerrüre esas alınan Ünye Asliye Ceza Mahkemesinin 04/11/2004 tarihli ve 2003/553 esas, 2004/399 sayılı kararına ilişkin olarak yapılan uyarlama yargılaması sonucunda verilen Ünye Asliye Ceza Mahkemesinin 14/02/2012 tarihli ve 2011/715 esas, 2012/95 sayılı kararının temyiz edilmeden 14/12/2012 tarihinde kesinleştiği, kesinleşme tarihinin değişmesi nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır. II. GEREKÇE Hükümlü hakkında Ünye Asliye Ceza Mahkemesinin 04.11.2004 tarihli ve 2003/553 Esas, 2004/399 Karar sayılı ilamı ile 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 493/1, 61/1 ve 522/1. maddeleri gereğince hükmedilen 4 ay hapis cezası tekerrüre esas alınmış ise de; UYAP’tan yapılan incelemede, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun yürürlüğe girmesi nedeniyle yapılan uyarlama yargılaması sonucunda önce 5237 sayılı Kanun hükümleri lehe kabul edilerek 2 ay 20 gün hapis cezasına hükmedildiği, bu kararın 6. Ceza Dairesince, duruşma açılması ve yeniden değerlendirme yapılması nedeniyle bozulması üzerine bu kez aynı Mahkemece 14.02.2012 tarihli ve 2011/715 Esas, 2012/95 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında 765 sayılı Kanun'un aynı maddeler uyarınca yine 4 ay hapis cezasına hükmedildiği ve kararın temyiz edilmeden 14.12.2012 tarihinde kesinleştiği, uyarlama yargılaması sonrasında tekerrüre esas ilâmın kesinleşme tarihinin değişmesi nedeniyle tekerrür koşullarının oluşmadığının ve hükümlü hakkında tekerrrüre esas olabilecek başkaca bir ilâm da bulunmadığının anlaşılması karşısında; ek karara yönelik yapılan itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur. II. KARAR Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, Fatsa Ağır Ceza Mahkemesinden kesin olarak verilen 13.05.2022 tarihli ve 2022/90 Değişik İş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, KANUN YARARINA BOZULMASINA, aynı Kanun’un 309/4. maddesinin (a) bendi uyarınca sonraki işlemlerin itiraz merciince yerine getirilmesine, dava dosyasının itiraz merciine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.