T.C. Yargıtay
2. Ceza Dairesi
2. Ceza Dairesi
Esas No: 2025/5417
Karar No: 2025/12130
Karar Tarihi: 24.06.2025
2. Ceza Dairesi 2025/5417 E. , 2025/12130 K.
MAHKEMESİ:Ceza Dairesi
SAYISI : 2024/850 E., 2024/913 K.
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama
Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 307/3. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, aynı Kanun’un 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1.maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1.maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinde " Temyiz ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır." ve aynı Kanun'un 294. maddesinde ise " Temyiz eden hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır, temyiz sebebi ancak hükmün hukukî yönüne ilişkin olabilir" şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanığın oturduğu yer ile suç mahallinin çok yakın olması nedeniyle sanığın suç işlendikten sonra araca binmiş olabileceğinin aşikar olmasına rağmen mahkûmiyet kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğuna, mahkûmiyete yeterli delil bulunmadığına, "şüpheden sanık yararlanır" ilkesine göre beraat kararı verilmesi gerektiğine, lehe hükümlerin uygulanması ve hükmün bozulmasına karar verilmesi gerektiğine ilişkin olduğu, sanığın temyiz isteminin kendisinin oturduğu mahallede suçun işlenmesi nedeniyle görevli polislerin suçu aydınlatmak için kendisinin üzerine suç isnad ettiklerinin dikkate alınarak beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Dosya kapsamına göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;
Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve mahkemece tekerrüre esas alınan Antalya 2. Asliye Ceza Mahkemesinden 27.03.2008 tarihli 2008/221 Esas ve 2008/297 Karar sayılı ilâmındaki mahkûmiyet kararının, 25.08.2014 tarihinde infaz edildiği, TCK'nın 58/2-b maddesi uyarınca, önceden işlenen suçtan dolayı hükmedilen bu cezanın infaz edildiği tarihten itibaren 3 yıl geçtikten sonra yeni suç işlenmesi halinde tekerrüre esas alınamayacağı, sanığın suç tarihi olan 22.03.2019 itibari ile de adli sicil kaydında tekerrüre esas nitelikte başkaca bir mahkûmiyet kaydının bulunmadığı hususu gözetilmeden, sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve buna bağlı olarak denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 303. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasında yer alan ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 303. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasından sanık hakkında TCK’nın 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılmasına karar verilmek suretiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun'un 304/4. maddesi uyarınca Antalya 14. Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.06.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.