T.C. Yargıtay
2. Ceza Dairesi
2. Ceza Dairesi
Esas No: 2022/6099
Karar No: 2025/11360
Karar Tarihi: 17.06.2025
2. Ceza Dairesi 2022/6099 E. , 2025/11360 K.
MAHKEMESİ:Ceza Dairesi
SAYISI : 2020/574 E., 2020/634 K.
SUÇ : Bilişim sistemlerinin kullanılması suretiyle hırsızlık
HÜKÜM : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında bilişim sistemlerinin kullanılması suretiyle hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır." ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir." şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanığın temyiz isteminin, suçunu samimi olarak ikrar ettiğine, iyi niyetinin suistimal edildiğine, pişman olduğuna yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;
Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Konya 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.02.2017 tarihli, 2016/753 Esas ve 2017/98 Karar sayılı ilâmı; basit kasten yaralama suçundan doğrudan verilen 2.000 TL adlî para cezasına ilişkin olup, anılan adlî para cezasının hüküm tarihinde miktarı itibarıyla 5271 sayılı CMK'nın 272/3-a maddesi gereğince kesin nitelikte olduğu ve tekerrüre esas alınamayacağı, sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas olabilecek başkaca herhangi bir ilâmının da bulunmaması nedeniyle, sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanamayacağının gözetilmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz istemi bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 303/1. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, İlk Derece Mahkemesi kararından 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin paragrafın çıkartılmasına ilişkin cümlenin aynen muhafaza edilerek, "...yerine sanığın Konya 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.02.2017 tarihli, 2016/753 Esas ve 2017/98 Karar sayılı ilâmı ile basit yaralama suçundan verilen 2000 TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyetinin tekerrüre esas alınmasına, sanık hakkında hükmolunan cezanın TCK'nın 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına paragrafının eklenmesi suretiyle..." şeklindeki cümlenin hükümden çıkarılması suretiyle, diğer yönleri usûl ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Kayseri 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.06.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.