T.C. Yargıtay
2. Ceza Dairesi
2. Ceza Dairesi
Esas No: 2020/2664
Karar No: 2020/10746
Karar Tarihi: 15.10.2020
2. Ceza Dairesi 2020/2664 E. , 2020/10746 K.
MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme, konut dokunulmazlığını bozma
HÜKÜM : Mahkumiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
1-Sanıklar ..., ..., ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;
14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26.maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2.maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından sanıkların temyiz istemlerinin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,
2-Sanıklar ..., ... ve ... hakkında hırsızlık ile konut dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere ve ... ile ... hakkındaki hırsızlık, mala zarar verme ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;
..., ... ve ... hakkında hırsızlık suçundan uzun süreli hapis cezaları ertelenen sanıklar hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 53/1-c maddesinde belirtilen, velayet hakkından vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksun bırakılma güvenlik tedbirinin aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca, sanığın kendi altsoyu üzerindeki yetkileri yönünden uygulanamayacağı hususu ile sanıklar ... ve ... hakkında mahkemece hangi ilamın tekerrüre esas alındığı karar yerinde belirtilmemiş ise de; 5275 sayılı Kanun’un 108/2. maddesinde yer alan “tekerrür nedeniyle koşullu salıverme süresine eklenecek miktar, tekerrüre esas alınacak cezanın en ağırından fazla olamaz” hükmü uyarınca önceki hükümlülüklerinden en ağırının tekerrüre esas alınması gerektiği, yine Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22/01/2013 tarih ve 2012/6-1431 esas, 2013/18 karar sayılı kararında da kabul edildiği gibi, sanıkların mükerrir olduğunun belirtilmesinin yeterli olduğu, hükümde tekerrüre esas alınan ilamın gösterilmesine gerek bulunmadığı, bu durumun infaz aşamasında gözetilebileceği hususu gözönüne alındığında sanıkların mükerrirliklerine esas alınan ilamın gösterilmemesi bozma nedeni yapılmamış; tüm sanıklar hakkında verilen hapis cezaları yönünden 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 15.10.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.