T.C. Yargıtay
2. Ceza Dairesi
2. Ceza Dairesi
Esas No: 2025/4070
Karar No: 2025/12009
Karar Tarihi: 24.06.2025
2. Ceza Dairesi 2025/4070 E. , 2025/12009 K.
MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2024/454 E., 2024/866 K.
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama
Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 307/3. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, aynı Kanun’un 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, 294/1.maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır" ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir" şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin hükme esas alınan tanık beyanlarında söz konusu suçta iki kişinin varlığının ifade edildiğine, ancak şahsına ait bir teşhiste bulunmadıklarına, HTS sinyalleri aleyhine kullanılmış ise de bölgede mogan gölü ve eğlence mekanları bulunduğundan sık sık buralarda olduğuna, şüpheden sanık yararlanır ilkesinin göz ardı edildiğine; sanık müdafiinin temyiz isteminin müvekkili sanığın bozmadan önce ve sonra istikrarlı olarak vermiş olduğu beyanlarında üzerine atılı suçu işlemediğini beyan ettiğine, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmaması sebebiyle beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
04.06.2025 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7550 sayılı Kanun'un 14. maddesiyle değişik 5275 sayılı Ceza Ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 108. maddesinin 3. fıkrası uyarınca ikinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda birinci fıkradaki koşullu salıverilme sürelerinin uygulanacağının düzenlendiği dikkate alındığında, ikinci defa mükerrir sayılan sanık hakkında cezasının infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair verilen kararda bir isabetsizlik görülmediğinden Tebliğname'deki (2) nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiş; sanık ve müdafiinin diğer temyiz nedenleri reddedilmiştir. Ancak,
Sanığın adlî sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan Ankara 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.11.2012 tarihli ve 2012/1168 Esas, 2012/1059 Karar sayılı ilâmında, birden fazla suçtan verilmiş cezalar olduğu gözetilerek, bu cezalardan en ağırının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, ilâmın tamamının tekerrüre esas alınması suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereğince Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanun'un 303/1. maddesinin verdiği yetki uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin hüküm fıkrasından "Ankara 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/1168 Esas - 2012/1059 Karar sayılı ilamı tekerrüre esas alınmak suretiyle" ibaresi çıkarılarak yerine "Ankara 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.11.2012 tarihli ve 2012/1168 Esas, 2012/1059 Karar sayılı ilâmındaki hırsızlık suçundan verilen 10 ay hapis cezası tekerrüre esas alınmak suretiyle" cümlesinin yazılmasına karar verilmek suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca usûl ve yasaya uygun olan Gölbaşı (Ankara) 1. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun'un 304/4. maddesi uyarınca Gölbaşı (Ankara) 1. Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.06.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.