
Roma, Bizans ve Osmanlı dönemlerinde su ihtiyacını karşılamak üzere inşa edilen sarnıçlardan biri olan Şerefiye Sarnıcı, İstanbul'un su uygarlığı mirasını yansıtan önemli yapılardan biri olarak öne çıkıyor.
Anadolu Ajansının (AA) "İstanbul'un Su Uygarlığının Şahitleri: Sarnıçlar" başlıklı dosya haberinin bu bölümünde, yüzyıllar boyunca kentte su depolama alanları olarak işlev gören, şimdilerde müzeye dönüştürülen yerlerden biri olan Şerefiye Sarnıcı'nın mimari ve tarihi özellikleri ele alındı.
Şerefiye Sarnıcı, 428-443 yılları arasında Doğu Roma İmparatoru 2. Theodosius tarafından, Bozdoğan Kemeri vasıtasıyla su depolanmasını sağlamak amacıyla inşa edildi.
Belgrad Ormanı'ndan getirilen suyun depolandığı bu yapı, 32 mermer sütunu ve Korint üslubundaki işlenmiş başlıklarıyla Bizans mimari mühendisliğinin en görkemli örnekleri arasında yer alıyor.
"Şerefiye" ismini Osmanlı döneminde bulunduğu mahalleden alan sarnıcın üzerine 19. yüzyıl sonu ya da 20. yüzyıl başlarında Arif Paşa Konağı inşa edildi. Konak, 1912'den itibaren Şehremaneti Binası, 1930-1984 yılları arasında İstanbul Belediye Hizmet Binası, sonrasında Eminönü Belediye Binası olarak kullanıldı.
İstanbul'un Avrupa Kültür Başkenti olduğu 2010 yılında, Şerefiye Sarnıcı'nın üzerine inşa edilen belediye binası yıkıldıktan sonra sarnıç restorasyona alındı. 8 yıl süren restorasyon çalışmalarının ardından sarnıcın kendisinin sergileneceği alt kat ile giriş ve üst katlar, müze ve yönetim işlevine uygun olarak cam panellerle tasarlandı ve 24 Nisan 2018 tarihinde ziyarete açıldı.
AA muhabirine Tarihi Yarımada'da nüfus artışıyla su ihtiyacının arttığını ve Belgrad Ormanı'ndan künkler ve su yolları vasıtasıyla su getirildiğini anlatan İstanbul Medipol Üniversitesi Meslek Yüksekokulu Mimari Restorasyon Programı Öğretim Üyesi Doç. Dr. Zeynep Emel Ekim, Bozdoğan Kemeri üzerinden şehre ve merkeze ulaştırılan suyun sarnıçlarda ve maksemlerde toplandığını, buradan da saraylara, dini yapılara ve konutlara dağıtıldığını söyledi.