
Telefonum çaldı. İstanbul Opera ve Balesi’nden emekli balerin Halise Demir arıyordu. “Beni hocanız Yıldız Alpar aradı” dedi; “TRT 2’deki Tiyatrovizyon’da sizin sahneye koyduğunuz Kerbela oyunuyla ilgili yapılan programı izlemiş. Bana mutlaka telefonunu bul, konuş, o benim öğrencim dedi. Mutlaka aramanızı bekliyor.” Telefonu kapayınca yetmiş yıl önceye döndüm. Yıldız Alpar, sanat hayatımdaki ilk hocam. Onun bale dersanesinde barı ilk tuttuğumda beş yaşındaydım. En büyük hayali beni Devlet Opera ve Balesi’nin sahnesinde balerin olarak görmek olan sevgili annem Necla Mesci elimden tutup dersaneye götürmüş, Yıldız Hoca’ya teslim etmişti.
BAŞARILARLA DOLU BİR HAYAT
Aradım hocamı heyecanla. Çok sevindi, uzun uzun konuştuk. Kerbela’dan ne kadar etkilendiğini anlattıktan sonra, “İyi ki senin hocan olmuşum” dedi. Aldığım ödüllerin en anlamlısıydı bu söyledikleri. Kuşaklararası zincirin, üzerimizdeki emeklerin, bizlere baleyi öğretirken bir yandan da verdikleri hayat dersinin tüm manası gizliydi orada benim için.
Oturdum, düşündüm. Yıldız Alpar 1931 doğumlu. Cumhuriyetin ilk kuşağının temsilcilerinden biri. Mustafa Kemal Atatürk, Cumhuriyetin üzerinde yükselmesi gereken dört sütunu, “mektep, iktisat, sanat, imar” diye sıralamıştı. Bu dört sütundan ikisini oluşturan “mektep” ve “sanat”ın ikisinde de kendisine özel bir yer edinmiş bir sanat ve eğitim insanı Yıldız Alpar.