
Gözyaşı bazen kaybı, bazen sevinci, bazen de sözcüklere sığmayan bir duyguyu anlatır. En önemlisi, yaşadığımız şeyi başkaları için görünür kılar.
Buenos Aires’te, 6 Ekim akşamı bir futbolcu milli takımına veda ederken ekranların karşısında onu izleyen insanlar ağlıyordu.
Lionel Messi’nin vedasını stadyum yakınındaki alanda izleyen taraftarların yüzlerinde hem gülümseme hem gözyaşı vardı. Bir insanın kariyeri sona eriyordu ve onu izleyenlerin de yaşamlarından yıllar geçiyordu.
Hiç tanımadığımız birinin vedasında neden ağlarız? Birlikte yaşamadığımız hâlde onunla paylaştığımızı hissettiğimiz şey nedir? Belki bir golün sevincini kiminle yaşadığımızı, o gün nerede olduğumuzu, artık yanımızda olmayan birini hatırlarız. Sahadan ayrılan bir futbolcudur ama vedanın bizde dokunduğu yer yalnızca futbol değildir.
GÖZYAŞININ GÜCÜ
Gözyaşı, birbirinden çok farklı yaşamları aynı duygunun çevresinde buluşturabilir. Homeros bunu yüzyıllar önce, bir savaşçının çadırında anlatmıştı.
Troya Kralı Priamos bir gece gizlice Akhilleus’un çadırına girdi. Karşısındaki adam, oğlu Hektor’u öldürmüş, bedenini savaş arabasının arkasında sürüklemişti. Yaşlı kral, oğlunun cesedini geri alabilmek için diz çöktü ve onu kendi babasını hatırlamaya çağırdı.