
Önünüzde yapılması gereken çok önemli bir iş, teslim tarihi yaklaşan bir rapor veya çalışılması gereken bir dosya dururken; ellerinizin istemsizce evi temizlemeye, telefon ekranında gezinmeye veya mutfakta yeni tarifler denemeye yönelmesi... Antik Yunan filozoflarının bile üzerine kafa yorduğu Akrasia (bilerek ve isteyerek kendi çıkarımıza aykırı davranma zayıflığı), insan iradesini her seferinde nasıl altüst ediyor?
Akrasia, kısaca "ne yapılması gerektiğini çok iyi bildiğiniz halde, tam tersini yapmak" anlamına gelir. Mantıksal beynimiz (prefrontal korteks) uzun vadeli hedeflerimizin ne kadar önemli olduğunu bilir; erken yatmanın, projeyi zamanında bitirmenin veya düzenli çalışmanın bize sağlayacağı faydayı kusursuz bir şekilde hesaplar.
Ancak karar anı geldiğinde, beyindeki anlık ödül mekanizması (limbik sistem) devreye girer ve rasyonel aklı devreden çıkarır. Gelecekteki başarının ödülü zihne soyut ve uzak gelirken, şu an telefona bakmanın veya procrastination (erteulme) yapmanın getirdiği anlık konfor çok daha baskındır. İnsan, kendi elleriyle kendi geleceğini sabote ettiğini bildiği halde bu döngüden çıkamaz; çünkü irade dediğimiz şey, gün sonunda tükenen sınırlı bir biyolojik kastır.