
Sevgili okurlar, Farkındasınızdır. Bir süredir sanatsal güzelliklerle, yaşamakta olduğumuz örgütlü kötülükler, korkunç ihanetler arasında birey olarak, toplum olarak parçalanmaktayız. Ben de öyle.
Farkındasınızdır. Bir süredir sanatsal güzelliklerle, yaşamakta olduğumuz örgütlü kötülükler, korkunç ihanetler arasında birey olarak, toplum olarak parçalanmaktayız. Ben de öyle.
Sadık sevgili okurlarımdan aldığım, “Bu yazdıkların neye yarar ki kim okur ki? 86 milyonun ancak binde biri müzikle, tiyatroyla belki ilgilenir, hangi umuda yolculuktan söz ediyorsun?” karamsarlığı bir yanda. “Yazılarınızla nefes alabiliyoruz” alkışları öte yanda. İşte bir parçalanma daha. Öyleyse baştan başlayayım:
Sanat ne işe yarar diye belki binlerce yazı yazmışımdır bugüne dek... Bir de şöyle deneyeyim:
Sanat hayatımıza kapıyı çalmadan girer. İlk dinlediğimiz müzik bir ninnidir. Söyleyenin sesi güzel midir, bilinmez. Ama dünyanın en güvenli konseri odur.
Sonra türkü gelir, düğünde halay, cenazede ağıt... Hayatın bütün eşiklerinden bir ezgiyle geçeriz. “Ben sanattan anlamam” diyen herkes en az bir şarkıyı ezbere bilir. O şarkı çalınca durur.
Bu sonbahar dizimi kırıp, haftalarca eve kapanınca baktım ki, dünya küçülmüyor, insan küçülüyor.