
İslam dünyasında dinî değerlerin siyasi başarılar için kullanılmasının çok eski bir geçmişi var.
Bir tarafta Emevîler, meşru yönetimin Kureyş yönetimi olduğuna dair hadisler üretiyor; kendilerinin de Kureyş’ten olduklarını, şu hâlde iktidarlarının meşru olduğunu söylüyorlardı. Güya Peygamberimiz Muaviye’ye şöyle demiş: “Bu iş (siyasal yönetim) Kureyş’in hakkıdır. Dini yaşattıkları sürece kimse onlara düşmanlık edemez; ederse Allah onları yüz üstü süründürür” (Buhârî, Ahkâm, 2).
Diğer tarafta, Emevîlerin karşıtları olan ‘Ali taraftarları’ (Şîatü Alî) siyasi davalarını yine din üzerinden yürütüyor; hilâfetin, Resûlullah’ın mensup olduğu Hâşimîlerin hakkı olduğunu savunuyorlardı.
Sonunda Muaviye, iktidarı Hz. Peygamber ile Hz. Ali ve oğullarının mensubu olduğu Benî Haşim’in elinden aldı (yıl: 41/661). Halbuki -aralarında ilk tarihçilerden Belâzürî’nin de bulunduğu (Ensâbu’l-Eşrâf, Beyrut 1996, V, 128) birçok alim tarafından aktarılan bir hadiste -güya- Hz. Peygamber, “Muaviye’nin minberime çıktığını (yönetime geçtiğini) görürseniz hemen öldürün onu!” demişti.
İlgili rivayetlerde dikkati çeken en önemli nokta şudur:
Hz. Peygamber’in ağzından aktarılan rivayetlerde yukarıdakine benzer sözlerle Muaviye hem kötülenmiş; hem de “70-80 yıl Allah’ın Arşının altıdaki bahçede” Allah ile selamlaşacak kadar yüceltilmiştir (İbn Adiy, el-Kâmil, Riyad 2013, VII, 96). Bu ifadeler, Hz. Peygamber’e asla yakıştırılmayacak mantıkî çelişkiler, itikadî ve ahlâkî mahzurlar içermektedir.