
HSBC, borcu istikrara kavuşturmak için her G7 üyesinin İtalya tarzı birincil fazlaya ihtiyaç duyacağını söylüyor; seçim yılı bütçesi öncesinde Roma, Paris’ten daha ucuza borçlanıyor.
1992'nin eylül ayında İtalya, Avrupa finans dünyasının ibretlik örneğiydi. Lira Avrupa döviz kuru mekanizmasının dışına itilmişti, para birimi çökmüştü ve Roma, faturalarını hâlâ ödeyebileceğini yatırımcılara kanıtlamak zorunda kalmıştı.
Ardından gelen süreç, İtalyanların hâlâ tartıştığı, otuz yılı aşkın kemer sıkma dönemiydi. Devlet, borcu üzerindeki faiz ödemeleri hariç tutulduğunda, her yıl harcadığından daha fazla gelir topladı.
Ekonomistler bunu birincil bütçe fazlası olarak adlandırıyor. IMF verilerine göre İtalya, 1992'den bu yana geçen 34 yılın 28'inde böyle bir fazla verdi.
Şimdi, dünyanın en büyük bankalarından biri, G7'nin geri kalanının da aynı yolu izlemek zorunda kalacağını söylüyor.
HSBC'nin küresel baş ekonomisti Janet Henry, geçen hafta "Turning Italian?" başlıklı notunda, "G7'nin her üyesi İtalya'yı izlemek zorunda kalacak," dedi.
Henry'nin argümanı basit bir aritmetiğe dayanıyor. Bir hükümetin borcu için ödediği faiz oranı, ekonomisinin büyüme hızının üzerinde kaldığında, hükümet faiz öncesi gelirinden daha az harcamadığı sürece, borç ekonominin toplam üretimine oranla artmaya devam ediyor.