
Bazı miraslar topraklardan, evlerden, servetlerden ibaret değildir. Bir insanın elinden alınan hak, geride ömür boyu kapanmayan bir adalet yarası bırakır. Eric-Emmanuel Schmitt’in Milarepa adlı eseri, tam da bu yaranın içinden bize sesleniyor.
Aile, insanın dünyaya karşı ilk sığınağıdır. Güvenmeyi, paylaşmayı, dayanışmayı ve hakkaniyeti önce aile içinde öğreniriz. En azından böyle olması gerektiğine inanırız. Oysa bazen insanın en derin yaralarını yabancılar değil; aynı sofraya oturduğu, aynı soyadını taşıdığı, kendisine en yakın bildiği kişiler açar.
İnsan, koruması için kendisine emanet edilen bir servetin ne zaman sahibi olduğuna inanır? Daha önemlisi, başkasının hakkına el uzatırken kendisini nasıl haklı görebilir?
Belki de insanın en tehlikeli yanı, yaptığı haksızlığa zamanla gerekçe bulabilmesidir. Önce başkasının hakkına uzanır eli, sonra o eli temize çıkarmak için kendisine hikâyeler anlatır. Haksızlık alışkanlığa, alışkanlık sahiplik iddiasına dönüşür. Oysa bize emanet edilenle bize ait olan aynı şey değildir.
EMANETİN GASPI, VİCDANIN İFLASI
Schmitt’in Milarepa eserinde, babasını henüz altı yaşında kaybeden Milarepa’nın ailesine ait servet, babasının vasiyeti üzerine çocuk büyüyüp kendi yaşamını kurabilecek yaşa gelene kadar amcasına emanet edilir. Ancak amca, koruması gereken varlığın sahibi olmaya karar verir. Geçici bir emanet, hırsın elinde kalıcı bir gasp hikâyesine dönüşür.