
Çocukların dünyasında güneş mor, ağaç pembe, bulutlar ise bir koyun ya da dinozor olabilir. Yaş ilerledikçe gerçekliğin katı sınırları ve yetişkinlerin "doğru"ları bu özgür düşünme biçimini giderek daraltıyor.
omur@cocuklarlabiromur.com
Bir keresinde bir çocuk bana “Siz hiç bulutların tadına baktınız mı?” diye sormuştu. Çocuklar, bulutları koyunlara benzetir, zürafalara benzetir, dinozorlara benzetir. Ancak yaş ilerledikçe bu masalsılık azalır sonra da yiter gider. Peki ama neden?
KISITLAMAYIN, ÖZGÜRLEŞTİRİN
İnsanlar yaş aldıkça sert gerçeklerle karşılaşır, gerçeği düşünürken genellikle yaratıcılık baskılanır. Örneğin çizdiği resimde güneşi mora boyamak isteyen çocuğa “Güneş sarı olur” denir, ağacı pembeye boyamak isterse “Ağaç yeşil olur, deniz mavi olur, toprak kahverengi olur” denir. Resimlerin bile bu kadar kesin renklerle anlatılması, çocuğun farklı düşünmesinin önüne engel koyar. Oysa doğada hiçbir şey durağan ve tek değildir. Her şey değişkendir.
Gökyüzü sonsuz bir mavilikte de olabilir, gün batımında kızıla, turuncuya, pembeye de dönebilir. Ağaçlar ilkbaharda başka renk, sonbaharda başka renk olabilir. Çocuklar, neyi nasıl düşlüyorsa öyle düşünmelidir ve bu düşünce biçimi engellenmemelidir. Çocuğa “Ağaç yeşil olur” demek yerine “Bu ağacı mor yapmışsın. Bunu yaparken ne düşündün?” diye sormak çok daha doğru bir yoldur.