
“Siz nasıl dayanıyorsunuz bu kadar habere?” En sık duyduğum sorulardan biri bu. Ardından “Ben artık bakmıyorum, yoksa mutsuz oluyorum” sözü geliyor kimi zaman. “Hayatımın bir parçası bu, seviyorum” gibi kaçamak yanıtlar veriyorum genelde. Kırmamaya çalışıyorum ama “Belki siz de dayansanız, hepimiz topluca mutlu olabiliriz” demek geliyor içimden.
Bu meseleyi tartıştığım bir meslektaşım bana bazı araştırmalar gönderdi. Habere karşı büyüyen mesafeyi ve “merhamet yorgunluğu” diye özetlenebilecek konuyu irdeleyen birçok makale okudum sayesinde. Hepsini aktarmam imkânsız ama belki tek harf bir çıkış yolu için kıvılcım olur.
Örneğin, Oxford Üniversitesi’ne bağlı Reuters Gazetecilik Çalışmaları Enstitüsü’nün 2026 Dijital Haber Raporu’nda, haber ve insan ilişkisinin zaman içinde nasıl dönüşüme uğradığına dair çarpıcı veriler var. Rapora göre; onlarca ülkede yaklaşık 100 bin insanla yapılan anket şunu söylüyor: 2021’den bu yana haberlere “son derece” veya “çok” ilgili olduğunu belirtenlerin oranı, ortalama yüzde 13 azalarak yüzde 59’dan yüzde 46’ya geriledi. Aynı rapora göre; dünyada 2017’de yüzde 29 olan bazen veya sıklıkla “haberden kaçınma” davranışı, 2026’da yüzde 42’ye çıktı. Yine tespitlere göre; Bulgaristan, Hırvatistan, Yunanistan ve Türkiye’deki insanların yüzde 60’ı veya daha fazlası haberlerden kaçındığını söylüyor.