
Ayhan Işık fâni sahneden çekildiğinde, ölüm ilanlarına siyah çerçeveli küçük bir veda verildi. Altında "Amcan Nubar Terziyan" imzası vardı.
Perdede yıllarca hep dua eden ihtiyarı (!) oynamış muvazzaf Hristiyan oyuncu, evlat bildiği gence son sözünü ilanla söylemişti.
Birkaç gün sonra aynı sütunda ikinci bir ilan çıktı. Aile, o imzanın merhumla hiçbir ilgisi olmadığını "Önemli bir düzeltme" başlığıyla duyurdu.
İlanlardan biri gönülden kurulan bir bağdan söz ediyordu, öteki inancın gölgesinde tutulan millet defterinden.
"Türk mü, Türkiyeli mi?" sorusunun bütün sırrı, o iki ilan arasındaki bir karışlık beyaz boşlukta saklıdır.
Haluk Bilginer'in "Türkiye sineması" diye teklif ettiği sözler dolaşıma girince aklıma bu boşluk geldi.