
İlk kez ben kullanmıyorum elbette bu tabiri. Kaç kez hangi yazar hangi sanatçı ona dayanarak cümle kurdu. Hatta kimisi ‘yarın diye bir şey yoktur’ deyip işin içinden sıyrılmaya çalışırken bile en geniş bağlamda yine ona bağlandı. O sebepten yarını düşünmek bir şekilde her yazıp çizenin, sanat endişesi taşıyanın alnında derinleşen bir ana çizgi.
Dün hafızayladır bugün yaşantıyla. Yarın ise belirsiz, sisler içinde. Muğlak. Güvensiz hatta korkutucu. Sadece sanat ve edebiyatta mı? Hayatın en ucunda yarın diye bir uçurum hep bizi bekler. Yine de inanmayız o çukura, orada upuzun bir düzlük olsun isteriz. Irmaklara, vadilere, deniz kıyılarına, güzel şehirlere çıksın dileriz yolumuz. Yarının bir ihtimal değeri olmasıyla korku ve endişe yatağına dönüşmesi bir değil. Hele ekonomik olduğu kadar sosyal tercihleri geceden gündüze kolaylıkla değişebilen bizim gibi bir toplumda ihtimaller daima geri dönüşsüz hasarlarla dolu. Düzen değil düzensizlik açıklık değil belirsizlik her yönden üstümüze serpilen ağ.
Bir yazar, şair, ressam, müzisyen neden yarına kalmak ister yarını dert edinir yine de? Ömer Hayyam gibi derdi tasayı bırakıp günü yaşamanın keyfine dalmaz? Daha doğrusu sanatçının yarını dert edinmesinde altın bir ölçü var mı? Çoğunlukla bir hesap kitap, ölçme biçme, düşünüp tasarlama yöntemi olarak da belirmiş bizde ‘yarın’. Bazı sözler ona göre sarfedilmiş bazı işler öyle ertelenmiş, ileri çıkışlar kadar geri dönüşler de birbirini izlemiş. Nabza göre şerbet vermekten tutun konjöktüre göre davranmaya varıncaya kadar iç içe geçmiş tutumlar, tavırlar, davranışlar. Kendisini güvende görmediğinden mi yoksa gelecekte bu yönüyle sevileceğini düşünmekten mi yoksa daha hinoğlu hin bir akıl edişle kitlenin yarınki duygularına yatırım yapmak mı?