
Bilimsel gerçeklerin ön yargılarla reddedilmesini tanımlayan Semmelweis refleksi, 19. yüzyılda el yıkama zorunluluğu getirerek doğum ölümlerini yüzde 30'dan yüzde 1'in altına düşüren Macar doktor Ignaz Semmelweis'ın trajik öyküsüne dayanıyor. Dönemin tıp dünyası tarafından dışlanan hekimin yaşamı akıl hastanesinde son buldu.
Avusturya'nın Viyana kentindeki bir hastanede 1847 yılında görev yapan Macar kadın-doğum uzmanı Ignaz Philipp Semmelweis, stajyer doktorların girdiği birinci doğum salonunda lohusa humması (puerperal sepsis) kaynaklı anne ölümlerinin yüzde 30'un üzerine çıktığını, stajyer ebelerin çalıştığı ikinci salonda ise bu oranın normal seviyelerde kaldığını tespit etti.
Yazar Robert Anton Wilson, daha sonraki yıllarda insanların yeni ve kanıtlanmış bir bilgiyi hiçbir düşünce, tecrübe veya gözleme tâbi tutmadan otomatik olarak reddetme eğilimini bu olaya ithafen 'Semmelweis refleksi' olarak tanımladı.
Tarihte aynı refleksin en bilinen örnekleri arasında, kilise ve dönemin toplumu tarafından reddedilerek cezalandırılan Galileo Galilei'nin, "Dünya güneşin etrafında dönüyor" savı ile aynı suçlama nedeniyle canlı yakılan Giordano Bruno'nun yaşadığı süreç yer alıyor.
İstirahat ettikçe daha da kötüleşen bel ağrısı, omurga hastalığının ilk sinyali olabilir
KİRLİ ÖNLÜKLER DENEYİM GÖSTERGESİ SAYILIYORDU
1818 ile 1865 yılları arasında yaşayan Ignaz Philipp Semmelweis'ın görev yaptığı dönemde tıp dünyası mikropları, bulaşıcı hastalıkların yayılma yollarını ve el yıkamanın hayati önemini henüz bilmiyordu.