
Yolsuzluk çoğu zaman bir anda ortaya çıkan, yalnızca büyük miktarda paranın el değiştirmesiyle başlayan bir olay değildir. Bazen küçük bir ayrıcalık, bazen görmezden gelinen bir kural ihlali, bazen de bazı kişilere veya kurumlara sağlanan küçük bir menfaat, zamanla daha büyük ihlallerin önünü açabilir.
OECD'nin 24 Mart 2026 tarihli Anti-Corruption and Integrity Outlook 2026 raporunda, dünya genelinde kuruluşların fonlarının tahminen %5'ini her yıl dolandırıcılık nedeniyle kaybettiği belirtiliyor. Küresel kamu yatırımlarının ise tahminen %8-25'inin kötü yönetim ve yolsuzluk nedeniyle kaybedilebildiği ifade ediliyor. Raporda ayrıca yolsuzlukla mücadelede yalnızca kurallara ve prosedürlere odaklanmanın yeterli olmadığı; risk yönetimi, dijital izleme, hesap verebilirlik ve önleyici uygulamaların önem taşıdığı vurgulanıyor.
Uluslararası Şeffaflık Örgütü'nün Yolsuzluk Algı Endeksi'ne göre Türkiye, 2025 yılında 182 ülke arasında 31 puanla 124'üncü sırada yer alıyor. Türkiye, aynı puanı alan Belarus, Cibuti, Moğolistan, Nijer ve Özbekistan ile aynı sırayı paylaşıyor. Türkiye'nin 2012 yılındaki puanı 49 iken 2025'te 31'e gerilemiş durumda. Yani 13 yılda 18 puanlık bir düşüş söz konusu. Örgüt, Türkiye'yi bu dönemde endekste belirgin gerileme yaşayan ülkeler arasında gösteriyor.
Bu endeksin gerçekleşmiş yolsuzlukların sayısını değil, kamu sektöründeki yolsuzluk algısını ölçtüğünü de hatırlatmalıyız. Ancak ortaya çıkan tablo, ülkemizin uluslararası alandaki kurumsal güven ve itibar sorununun boyutunu göstermesi bakımından oldukça düşündürücü.
Son dönemde kamuoyuna yansıyan fonlarla ilgili iddialar ve tartışmalar da konunun önemini bir kez daha ortaya koyuyor.
Bu sebeple yolsuzluğa yol açan temel etkenlerin bilinmesi ve önleyici mekanizmaların geliştirilmesi her zamankinden daha önemli hale gelmiştir.