
Yapılacak ilk seçimde İktidarın yüzde 51’e erişemeyeceği konusunda yaygın bir izlenim var. Bu izlenim sadece yapılan kamuoyu araştırmalarının sonuçlarından değil, iyice yaygınlaşan ve derinleşen memnuniyetsizlikten ve belki daha da önemlisi, geleceğe ilişkin umutsuzluktan kaynaklanıyor.
Türkiye, Demokratik Rejimi dünyada kuran ve geliştiren “Çağdaş Sermaye ve İşçi Sınıfları” oluşmadan, henüz bir avuç Devrimcinin kurduğu “Milli Demokratik Devrim” aşamasındayken, “Sözde Demokrasi”ye, aslında sadece “Çok Partili Düzen”e geçtiği için “Demokrasi Kurumları” ve “Demokrasi Ahlakı” ülkede bir türlü yerleşemedi ve gelişemedi.
Sevgili okurlarım, siyasal baskılar dayanılmaz boyutlara ulaşınca, ya Tarih okurum, ya Felsefe, ya Ezop, ya da Lafonten. Baskılar konusunda, Zülâl Kalkandelen, dün, en güzel yazılardan birini yazdı; lütfen onu okuyun. Ben size bugün Ezop’tan Lafonten’e, Lafonten’den bana esin veren, Fabl* türünde bir masal anlatacağım.
Türkiye’nin “Asıl sorunu”, bu rejim ile bu rejimi kuran ve işleten iktidardır. Bir başka deyişle, ülkenin şu andaki “Başat çelişkisi”, ülkeyi iflas ettiren iç ve dış sömürünün devam ettirilmesinden kaynaklanmakta ve bu sömürüyü devam ettiren rejim ve bu rejimi kuran, işleten iktidar ile toplum arasında yaşanmaktadır. Ülkenin sorunlarının çözülmesi için ilk adım, toplumu bu rejimden ve bu iktidardan kurtarmaktır.
Aslında YENİ Parti’nin birden çok şansı var.
Bu sütunda 16 Şubat 2013 tarihinde, “Açılım Süreci” konusunda “En İyi Senaryo, En Kötü Senaryo” başlıklı bir yazı yazmış ve iki aşırı uçta yer alan iki kuramsal senaryo oluşturmuştum.