
Esenyurt Belediye Başkanı Prof. Dr. Ahmet Özer, Türkiye’de uzun zamandan beri kriz içinde olan, ekonomi ve adaletin geldiği nokta üzerinden toplumda yükselen değişim talebini yazdı. Özer, süreçte değişim talebi ile öne çıkan Yeni Parti’ye dair ‘Ne yapmalı, nasıl davranmalı?’ sorularına yanıt aradı.
Bu iktidarın karşı karşıya olduğu iki büyük handikap var; ekonomi ve adalet. Çeyrek asırda ülkeyi getirdiği bu iki nokta can yakıyor. Biri ahalinin boğazını sıkıyor diğeri vicdanını. Başka bir açıdan şöyle de söylenebilir; bu iktidarın çeyrek asır sonrası geldiği yer yarattığı iki büyük sorun diğer bütün yaptıklarına baskın geliyor.
Bu çoklu krizin çok hali var ama bugün en can yakıcı olan bu iki halin dayattığı değişim talebidir. Bunlardan biri ekonomik krizdir diğeri ise en az onun kadar aciliyet gerektiren adalet krizidir.
EKONOMİDEKİ KRİZ YILLAR GEÇTİ ÖNLENEMİYOR
Ekonomi kısmındaki temel soru şudur: ekonomimiz neden küçüldü ve bu dar boğazdan, bu krizden neden bir türlü çıkamıyoruz? Başka bir bakımdan soru şöyle de sorulabilir: Bu cendereden çıkmak için ne yapmalıyız; nasıl üretiriz, nasıl büyürüz, nasıl adaletli bölüşürüz. Zira uzun bir süredir üretim için yatırım durma noktasına geldi; yatırımsız ve üretimsiz bir ortamda faiz döviz sarmalında debelenip duruyor ekonomi. Fon skandalı işin tuzu biberi oldu. Bir yandan vurgunlarla türedi bir zengin sınıfı ortaya çıkarken öbür yandan açlık ve yoksulluk giderek büyüyor.
Yükselen deflasyonun önüne bir türlü geçilemiyor. Dar gelirli, işçi, ücretli, emekli geçinemiyor. Gelir dağılımı gittikçe daha da bozuluyor. Küçük bir azınlık lüks safahat içinde yaşarken milyonlar evine ekmek götüremiyor. Bu makas daralacağına daha da büyüyor. Hangi “siyasi nutuk” bu gerçeği değiştirebilir ki. Çinliler “parlak lafalar güzeldir ama asla yakıcı gerçeğin yerini tutamazlar”, der.
Rakamlar yalan söylemez, onlara yalan söyleten insanlardır. Fakat öyle bir noktadayız ki artık TUİK de rakamları çarpıtmada aciz kalıyor. Acı gerçek şu ki, en üsteki %20’lik zengin kesim GSMH’den %55-60 pay alırken, en alttaki %20’lik fakir kesim bunun on kat düşük hali olan %5-6 civarında ancak pay alabiliyor. Yani bu düzen zenginleri daha zenginleştirirken yoksulları daha da yoksullaştırıyor. Yoksulluk sınırı 100 bin TL’yi geçerken, açlık sınırı 40 bin TL’ye dayandı, buna mukabil asgari ücret hala 23 bin TL, varın gerisini siz düşünün.