
Tarihi Yarımada'nın simgelerinden Yerebatan Sarnıcı, barındırdığı yüzlerce yıllık mimari detayların yanı sıra Bizans, Osmanlı ve Cumhuriyet dönemlerini içeren geçmişiyle İstanbul'un kültür mirasını geçmişten geleceğe taşıyor.
Anadolu Ajansının (AA) "İstanbul'un Su Uygarlığının Şahitleri: Sarnıçlar" başlıklı dosya haberinin bu bölümünde, yüzyıllar boyunca kentte su depolama alanı olarak işlev gören, şimdilerde müzeye dönüştürülen Yerebatan Sarnıcı'nın mimari ve tarihi özellikleri aktarıldı.
İstanbul’un en önemli kültür varlıklarından biri olan mekan Doğu Roma İmparatoru 1. Justinianus tarafından 532-542 yılları arasında yaptırıldı. Suyun içinden yükselen ve "sayısız görünen" mermer sütunlar sebebiyle halk arasında "Yerebatan Sarayı" olarak isimlendirildi.
Latincede "Cisterna Basilica" olarak adlandırılan yapının olduğu yerde daha önceleri Stoa Bazilikası da bulunduğundan, burası kimilerince "Bazilika Sarnıcı" olarak da anılıyor.
Osmanlı’da, 3. Ahmet döneminde mimar Kayserili Mehmet Ağa tarafından ilk kez, 2. Abdülhamit döneminde ise ikinci kez onarım gören sarnıç, ilerleyen yıllarda da onarımdan geçmeye devam etti. Son restorasyonunun ardından 22 Temmuz 2022'de yeniden ziyarete açılan mekan, yerli ve yabancı turistler tarafından yoğun şekilde ziyaret ediliyor.
Marmara Üniversitesi (MÜ) İnsan ve Toplum Bilimleri Fakültesi Öğretim Üyesi ve Dijital Beşeri Bilimler Araştırma Merkezi Müdürü Doç. Dr. Yunus Uğur, AA muhabirine, sarnıcın Osmanlı'dan Cumhuriyet'e uzanan dönüşümünü, mimari özelliklerini ve dünya mirası açısından taşıdığı değeri anlattı.
İstanbul'un kentsel tarihinin 2 bin 600 yıla, yerleşim tarihinin ise arkeolojik bulgular ışığında 8 bin yıla dayandığını belirten Uğur, Yerebatan Sarnıcı'nın kentin katmanlı yapısını en berrak şekilde yansıtan hafıza mekanlarından biri olduğunu söyledi.