
Gelişmekte olan ülkeler, iklim hedeflerini hayata geçirmek için ihtiyaç duydukları finansmana erişimde zorluk yaşarken, COP31'de iklim finansmanının artırılması ve kaynakların adil paylaşımı öne çıkan başlıklar arasında yer alıyor.
Türkiye'nin ev sahipliğinde Antalya'da gerçekleştirilen Birleşmiş Milletler (BM) İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi 31. Taraflar Konferansı'nda (COP31) sona yaklaşılırken, gelişmekte olan ve en az gelişmiş ülkelerin iklim hedeflerini hayata geçirmek için ihtiyaç duydukları finansmana erişimleri, gündemin ön sıralarında yer alıyor.
COP31'de, fosil yakıtlardan temiz enerjiye geçişin hızlandırılmasının yanı sıra dönüşümün maliyetinin ülkeler arasında nasıl paylaşılacağı da önemli müzakere başlıkları arasında yer alıyor.
Sanayileşme süreçlerinde fosil yakıtlardan yararlanarak ekonomik büyümelerini gerçekleştiren gelişmiş ülkeler temiz enerji yatırımlarını artırırken, gelişmekte olan ülkeler enerji dönüşümünü finanse etmek ve iklim değişikliğinin etkileriyle mücadele etmek için ilave kaynaklara ihtiyaç duyuyor.
BM Çevre Programı'nın 2026 Uyum Açığı Raporu'na göre, gelişmekte olan ülkelerin yıllık uyum finansmanı ihtiyacının 2035 itibarıyla yaklaşık 305 milyar dolara ulaşması bekleniyor. Bu ülkelere sağlanan uluslararası kamu uyum finansmanı 2024'te ise ortalama 30 milyar dolar seviyesinde kaldı.
"Kirleten ödesin" yaklaşımı finansman sorumluluğunu da kapsıyor
İklim adaleti tartışmalarında öne çıkan "kirleten ödesin" yaklaşımı, tarihsel olarak yüksek sera gazı emisyonuna neden olan ülkelerin, iklim değişikliğinden daha fazla etkilenen ve finansman kaynakları sınırlı ülkelere destek sağlaması gerektiği yaklaşımını güçlendiriyor.